سروصدای سکوت

نفرت به این مناسبت ها

2012-03-07T10:50:00.000-08:00

"زندگی ما زندگی مناسبتی است"

      انگار زندگی ما جز این مناسبت ها چیزی دیگری نیست. زندگی ما خلاصه شده به یک سری "مناسبت ها" ی گُنگ، عبث، کورکورانه و تقلیدی... مصیبت بار تر از این نمیشه، غم انگیزتر و تهوع اور تر از این دیگه واقعا نمیشه...

مثال میزنم: عشق و لبخند فقط خلاصه شده به روز والنتاین، شادی و شادابی منحصر شده مثلا در یک سری عیدهای مثل نوروز... نمیدانم روز معلم، روز مادر، روز کارگر ... و... و...

         در این دو سه روز هم پروفایلهای فیسبوک پر شده است از گپ و گفت در باره "روز زن". مطمئنم اکثر ما افغانها یک تاریخچه دقیقی هم از این روز نمیدانیم. خیلی هامون اصلا آنرا باور نداریم، قبول نداریم. از ارگانهای دولتی گرفته تا یک شهروند عادی...کور کورانه و در کمال بی ادبی راه میافتیم "خر برفت و خر برفت و خر برفت"

          همینه دیگه. همین یک روز را "زن زن" میکنیم. هی ادا در میاریم. کانفرانس های خبری و علمی برگذار میکنیم، مقاله مینویسم، میز گیرد و...و.... پس فردایش با درندگی و درنده خویی تمام بینی همین زن بریده میشود. گوشش بریده میشود. ناخنش بریده میشود. سوزانده میشود. انگار نه انگار... هیچ کس دیگر پاسخگو و مسئول نیست. انگار فقط همان دیروز وجود داشت. انگار زن شده متعلق به همین یک روز. یک روز از تمام روزهای سال او به یاد اورده میشود. چیزهای در باره اش گفته میشود... دیگر برای همیشه فراموش میشود...بقول وبلاگ نویسی واقعا که "آخ"... آخ که چقدر از این روز متنفرم...که چقدر بیزار و گریزانم...

نفرت به این روز...

بازم نقل قول

2012-03-07T05:43:00.000-08:00

The meeting of two personalities is like the contact of two chemical substances: if there is any reaction, both are transformed

آشنایی دو نفر شبیه تماس یا بهم رسیدن دو ماده شمیایی ست، اگر واکنشی وجود داشته باشد یعنی اینکه هردوی آنها دگرگون شده اند.

[کـارِل یونــگ]
روانکاو سویسی

این لحظه

2012-03-07T05:38:00.002-08:00

باد، موسقی، سکوت و تاریکی صــــدا...
خدا، زندگی، ذهن و روشنایی یک خاطره...
امشب نیز شبی است از شبهای زندگی...
دیدی که لحظه ها هوس خدا میــــــــــکنند...؟
کلمات دست و پا شکسته من چه عقیم می مانند...!

همه فن

2012-03-07T05:37:00.000-08:00

چندی پیش آدرسی را به اشتباهی رفتم، هرچه سعی کردم نتوانستم پیدا کنم. مجبور شدم از آدمای که از کوچه و خیابان رد میشدند بپرسم. از چند نفر پرسیدم گفتند نمیدانیم. ولی بالاخره کسی پیدا شد و راهنمائی ام کرد. یادم آمد چند بار در افغانستان و ایران هم همینجوری دنبالِ آدرسی میگشتم (اصلا انگار سراسرِ زندگی ام دنبالِ آدرسی میگردم، بگذریم) از قضا، همه هم راهنمائی ام میکردند خیلی هم با مهربانی؛ ولی هردفعه یک آدرس متفاوت. بیشتر وقتا بعد از ساعت ها سرگردانی موفق به پیدا کردن آدرس نمیشدم.

القصّه؛ در اون کشورها همه راهنمایند، همه هم، همه آدرسها را میدانند. بخصوص اگر آدرسِ مهمی باشد. انگار همه میترسند بگویند نمیدانیم...

حالا دیگه؛ به قول حافظ "گرنکته دانِ عشقی خوش بشنو این حکایت"

[برگ نوشتهای روزانه]

بازم خیال تو

2012-03-07T05:33:00.003-08:00

بیـا پـیـش مـن
دلتنگی ات را قیچی میکنیم
لبخند هایمان را شانه میزنیم
بازو به بازو میریم کنار ساحــل
و رقــــص باد را تماشـــا میکنیم

یک نقل قول

2012-03-07T05:22:00.006-08:00

(ترجمه مال خودمه. اگر خوب نیست معذرت. سبک نوشتنش خوشم آمد فقط)

تا حالا عاشق شدی؟ وحشتناک است؛ نیست؟ حساست میکند. چیزی است که سینه ات را فراخ میکند، قلبت را پذیرا تر میکند؛ این یعنی که الان کسی میتواند به درونت راه یابد و همه چه را بهم بریزد. امّا شما مقاومت میکنید، تلاش مکیند حصاری ایجاد کنید، تا به شما آسیبی نرسد. ناگهان یک احمقی، که هیچ تفاوتی با احمقهای دیگه ندارد وارد زندگی احمقانه ی شما میشود. پاره از وجودت را بهش تقدیم میکنی بدون اینکه ازت خواسته باشند. روزی کارهای احمقانه ای میکنند، گنگ و بی معنی؛ مثلا میبوسدت یا لبخند میزند؛ ازین به بعد دیگه زندگی ات مال خودت نیست. عشق شما را به گروگان میگرد. در درون شما ساکن میشود. انگار وجودت را میخورد و تو را در تاریکی رهایت میکند؛ یک جمله ساده مثلا "شاید بتوانیم یک دوستِ ساده و صمیمیِ باشیم" مثل یک تراشه شیشه ای قلب شما را هدف قرار میدهد. رنج آور است، نه تنها در خیال و خاطرات که روح شما را جریحه دار میکند. این زخم درونی جز از وجود شما میشود. و من از عشق متنفرم.

[نیل گی‌من]

Have you ever been in love? Horrible isn't it? It makes you so vulnerable. It opens your chest and it opens up your heart and it means that someone can get inside you and mess you up. You build up all these defenses, you build up a whole suit of armor, so that nothing can hurt you, then one stupid person, no different from any other stupid person, wanders into your stupid life...You give them a piece of you. They didn't ask for it. They did something dumb one day, like kiss you or smile at you, and then your life isn't your own anymore. Love takes hostages. It gets inside you. It eats you out and leaves you crying in the darkness, so simple a phrase like 'maybe we should be just friends' turns into a glass splinter working its way into your heart. It hurts. Not just in the imagination. Not just in the mind. It's a soul-hurt, a real gets-inside-you-and-rips-you-apart pain. I hate love

Neil Gaiman

یاد تو

2012-03-07T05:19:00.003-08:00

دلتنگی یعنی فصلی که دانه های یادِ "تو" پنهان میشوند؛
زیرخاکِ خاطره ها.
"خیالت" دو باره شروع به باریدن میکند،
دانه ها می شکوفند، سر سبز میشوند،
لحظه ها چمن زاری میشوند
با حرفهای نهفته از درون خاک...

واقعیت

2012-03-07T05:18:00.000-08:00

ما هیچ وقت کابوس و یا رؤیاییِ که در خواب می بینیم واقعاً نمی فهمیم که این یک رؤیا و یا یک کابوس است، بلکه بصورت یک راخدادِ واقعی و عینی آنرا می پذیریم؛ مگر زمانیکه از خواب بیدار میشویم. شاید همین زندگی نیز شبیه یک خواب است، چیزهایی داریم از جنس رؤیا و چیزهای هم از جنس کابوس... و شاید واقعا هیچ واقعیتی در کار نباشد...! کاش چنین باشد.

نامه به یک دوست

2012-03-07T05:17:00.001-08:00

      تاریخ چیزی خاصی به ما نمیگوید. فقط نشان میدهد که چگونه آدمهایی بصورت شنیع و وقیحانه زندگی کرده اند و مرده اند؛ و ما نباید میراث دارِ دوباره این ننگ و سیاهی باشیم.

        یکی از دوستانِ قدیمی ام پیام طولانیِ در ارتباط با اینکه عاشق پسر بچه پشتون شده است و اینکه من اگر چیزهای برای گفتن داشته باشم بنویسم. من پاسخی کوتاهی نوشتم با این شرح:

        دوستِ من، من دغدغه های شما را می فهمم، همینطور از خانواده ات را. پی ...امت را خواندم. و خوب هم خواندم. با اینکه پاسخِ من را میدانیستید اما بازهم میفهمم که چرا برایم نوشتید.

         ببنید شما اگر در یک جزیره جدا و دور از هر بحث و جنجالی بزرگ میشدید، همانگونه که در ایران بودیم که چیزی زیادی از شرایط افغانستان، مردم اونجا، روش زندگی و ذهنیت اون مردم نمیدانیستیم قطعا که چنین دغدغه هایی را هم نداشتید. حالا که اونجا رفتید محیط و افکار چیزهای را از گذشته در ذهن شما ریخته است. و شما بیشتر از اینکه دغدغه آینده را داشته باشید گذشته ها (تاریخ) شما را میرنجاند. حقیقت این است که تاریخ چیزی خاصی به ما نمیگوید. فقط نشان میدهد که چگونه آدمهایی بصورت شنیع و وقیحانه زندگی کرده اند و مرده اند؛ و ما نباید میراث دارِ دوباره این ننگ و سیاهی باشیم.

        رُک و پُست کنده اگر بگویم این است که نه اون پسر بچه پشتون مسئول جنایت های عبدالرحمن و یا جنگهای خانمانسوز کابل است و نه شما. ما نسلی هستیم بازمانده از همین دود و خاکستر... البته که شما مسئول چیزهای خواهید بود که برای فرداها به میراث میگذارید. تاریخ گذشته را بیخیال و با نا برابرهای اکنون هم باید مبارزه کرد این وظیفه انسانی هرکسی است. شما اگر عاشق همدیگه شدید لابد چیزهایی هست، ارزشهایی هست، دردهای مشترکی هست که شما را بهم پیوند میدهد. پس این دغدغه ها را بیانداز به زباله دان و بی خیال...

         اما تاکید من روی چیزهای خیلی ساده ای است که اتفاقا اساسی هم هست. اینکه بعضی از تفاوت های فرهنگی و محیطی که عمیق هم هستند ممکن است مثلا باعث بعضی سوء تفاهم های بشود و شادابی زندگی را خدای نخواسته از شما بگیرد... که نباید اونزمان خود را ملامت کنید بلکه سعی کنید برانها غلبه کنید. شاید این پاراگراف اخری برایت خیلی برجسته ننماید اما واقعا مهم است. این را از تجربه زوجهای مهاجرین در فرانسه برایت گفتم... خیلی تفاوتی زیادی ندارد...

         ما مسئول فردای مان هستیم و رو به آینده به پیش میرویم... بنا براین سعی کنیم نسبت به آن مسئولیت شناس و مسئولیت پذیر باشیم...

دوست کچولویت علی.

دلتنگی

2012-03-07T05:12:00.000-08:00

این جا شب است. جایی از این زمین الان باید سرِ ظهر باشد، مثلا امریکا. لابد نقطه ای دیگر هم هست که موقع غروب آفتاب باید باشد. کاش زمین به اندازه کوچک بود که میرفتم اونجا و از اونجا حسابی غروب را تماشا میکردم، بعدش میرفتم یه جای دیگه... از اونجا به جای دیگه. یعنی همین چند روز را فقط به تماشای غروب می پرداختم ... کاش ... واقعا کاش...!

خلوت

2012-03-07T05:11:00.000-08:00

کسیکه خدایش را در خلوت سر بریده است مجبور است همان خدا را در ملاء عام جار بزند!

اینچنین است زندگی پیروان ادیان مختلف امروز ...

شنا کن

2012-03-07T05:10:00.000-08:00

شنا کن، زندگی اقیانوسی است بسی حیرت آور و تعجب انگیز. گاهی طوفانی است گاهی آرام. حقیقت این است که امواجِ آن بیشتر در کناره های ساحل خانه برانداز و ویران کننده به نظر میرسند؛ در وسط اقیانوس امّا، چنین نیست. جالب تر این است که در کنار ساحل احساس تنهایی نمیکنی، دوستانی زیادی هستند در عوض امّا، از صدف ها و گوهرهای نابِ آن محروم میمانی. اگر جرات شنا کردن داشته باشی، در قلب اقیانوس به پیش بروی گوهر و صدف بدست خواهی اورد، امواجِ دریا نوازشت خواهد کرد. هرچند که احساس تنهای ترا فرا خواهد گرفت، اقیانوس ترا احاطه خواهد کرد، در کام خواهد کشید، اگر شنا گر خوبی نباشی غرق خواهی شد، بنظرم اینگونه در کام زندگی فرو رفتن، در متن زندگی آرام گرفتن شیرین تر است.

خیال "تو"

2012-03-05T15:02:00.001-08:00

از خیابان روبرو به کلیسا نزدیک میشدم. پشت برج کلیسا تکه ابری سفیدی دیده میشد و بقیه شهر آفتابی بود. گهگاهی بادِ خنک زمستانی برگهای خشکِ درختان پیش کلیسا را به اینسو و آنسو می بُرد. خوب قطعاً باد را نمیدیدم، ولی همین سرگردانی برگها برای اثبات ادعایم کافی بود. شبیهی همون نسیم که برگهای خیالِ "تو" را در پیش چشم افکارِ من برقص در می آورد و "تو"، شاید هیچ وقت خبردار نشوی. آنگاه که به تو می اندیشم من نیز مقدس میشوم.

رهایی از "من"

2012-03-03T06:30:00.001-08:00

مدتی است (دو سال و اندی) تصمیم گرفته ام از هیاهوی جامعه و آدما تا حدِ ممکن بدور باشم و سعی کنم با خودم باشم، و به خودم برسم. اینکه بفهمم چرا تنهایی اینقدر دلهره انگیز است که آدما ازش میترسند...؟

هر روز صبحِ زود که برای رفتن به کلاس آماده میشوم سعی میکنم پنج دقیقه ی را پیاده روی کنم و اتوبوسم را از ایستگاه بعدی بگیرم.

از مسیر پیاده رویی که من به ایستگاه میرسم، هردوطرفش را درختک های کوتاهی محاصره کرده اند و بخصوص صبحگاهان؛ صدایی جیک جیک پرندگان، وزِش نسیم خنکِ صبحگاهی و لامپهای کنار جاده که هنوز روشن هستند شادابی و طراوت خاصی به این مسیر پیاده رو می بخشد.

این چند جمله را نوشتم تا به حرف اصلی و موضوع مورد نظرم برسم: اینکه بعضی از روزها این پیاده روی چنان لذت بخش و طرب انگیز است که سعی میکنم به آرامی قدم بزنم و دیر تر به ایستگاه برسم. به کلاس هم که میرسم هنوز این شادابی و طراوت باقی است. درس و صدای استاد انگار تا عمیق ترین لایه های مغزم نفوذ میکند. بخصوص روزهای اول هفته که کلاس فلسفه داریم. امّا روزهای هم هست که آواز پرندگان را هیچ نمیشنوم، حتی صدای گامهای خودم را نیز نمیشنوم، نمیدانم به چه فکر میکنم. ذهنم مشغول است. و گاهی هم اصلا ازار دهنده است. حالت سنگینی را احساس میکنم و این گرفتگی روحی و روانی باعث میشود که تمام روزم را به نا ارامی و پر از دغدغه بگذارنم... خیلی وقتا این حالت روزها طول میکشد...

جدا از عوامل بیرونی؛ بنظر میرسد که در درون انسان، در عمیق ترین لایه های روانی انسان چیزی وجود دارد که لحظه های آدم را به بازی میگیرد. ذهن آدم را مشغول میکند، آدم نا آرام است، لحظه ها اضطراب آور و دلهره انگیز است. در طلاطم امواج یک نا آرامی مدام... احساس ملامت و بدبختی و بیچارگی هجوم می آورد و... و...

این چه بلای خانمان سوزی است که گاهی از هرکسی نسبت به خود مان صمیمی تر، دوست داشتنی تر و عاشق تریم و گاهی از هر دشمنی نسبت به خود مان دشمن تر، متنفر تر و کینه جو تر...؟ اگر می شد از "خود" مان رهایی میافتیم...!

باکره ام سالم است. اما دکتر...

2012-02-24T04:59:00.003-08:00

این جستار را مدت ها پیش در فیسبوک نوشته بودم گفتم اینجا هم بگذارم

"... باکره ام سالم است، دختر هستم. ولی پزشک نوشته که دخولِ مقعدی صورت گرفته؛ من امّا نتیجه معاینه را قبول ندارم..." اینها کلماتی بود که از زبان صابره دختر هجده ساله در زندانِ زنانِ کابل جلوی دوربین شنیده می شد. آهنگ حرف زدنش آرام و مطمئین بود، از اعتماد به نفسِ که درلحن کلماتش نهفته بود به یک جوان رو به فردای افغانستانی امید و انرژی خاصی می بخشید. همزمان امّا، آوار شدن دیوار آرزوهایش، دلتنگیِ غمناکِ اورا که ناشی از سنت، اعتقادات، باورها، فرهنگ و غیرت افغانی بود را هم نمی توان از لابلای شیرین زبانیِ بیان ناپذیرش که با لبخندهای غم انگیز همرا بود نادیده گرفت. باید خیلی آدمِ چیزفهمی بود تا بتوان لحظه ای، خود را جای این دختر و یا دختران گذاشت؛ تا عمق فاجعه، جسم ویران و روح پریشان انانرا فهمید، درک کرد، حس کرد و لمس کرد.

"جرائیم عاشقانه کابل" اسم مستندی است که توسط شبکه تلویزیونی "اِچ بی اوه" (HBO) آمریکا همین چند هفته پیش پخش شد. این مستند داستان زندگی سه دختری را در زندان زنان کابل روایت میکند که مرتکب جرائم اخلاقی شده اند. اولی یک دختر هزاره که ضاهراً در یک رابطه عاشقانه با یک پسر بچه از قوم پشتون متهم به زنا بوده و حامله است. دومی فرار از خانه و سومی هم به اتهام مشابهی یعنی زنا با دوستِ پسرهمسایه اش دستگیر شده اند و براساس قوانین شریعت و حکم دادگاه اسلامی به زندان محکوم می شوند. جزئیات ماجرا را بهتر است که دوستان خود شان دنبال کنند.

هدفِ نوشته من روایت این ماجرا نیست؛ بلکه پرسشهایی است که لاجرم هربیننده ای را به فکر کردن، اندیشیدن، و تامل وا می دارد. اینکه چرا در افغانستان همه چیز وارونه است؟ خدا وارونه است، دین وارونه است، مذهب، سنت و قانون همه و همه وارونه اند. انگار نه انگار آدمها نیز وارونه راه میروند، وارونه فکر می کنند و وارونه زندگی میکنند. آنچه را که دوربین گذارش می کند روایت این "وارونه بودن" ها است. صابره با دوستِ پسرش از سر سفره غذا، به اتهام "اقدام به زنا" توسط زن همسایه که او خود نیز کارمند پلیس است به پلیس اطلاع داده میشود؛ پلیس آنها را دستگیر کرده و به زندان منتقل می کند. بعد ازانجام "معاینات پزشکی افغانی" بی گناهی صابره ثابت میشود. اما بعد از جلسه داد گاه در پشت درهای بسته انگار قاضی صاحب بازهم قانع نمی شود و در پایان اورا به سه سال زندان محکوم میکند. کریمه در یک رابطه عاشقانه با دوستش فیروز که پشتون است از خانواده طرد میشود. فیروز هم بدلیل ترس، آبرو و غیرت خانواده انگار از ازدواج کردن با کریمه سرباز می زند. کریمه به ناچار و با جرات تمام چون حامله است قضیه را به پلیس اطلاع میدهد و سرانجام هردو به جرم عاشق شدن و دوست داشتن به زندان محکوم میشوند. به همین سادگی...!

انگار در افغانستان همه و همه تلاش دارند تا از باکره ی دختران این دیار محافظت کنند. از قوانین فقهی و دینی گرفته تا سنت، فرهنگ، والدین، برادر بزرگتر و حتی زن همسایه. در افغانستان انتخاب کردن شوهر آینده توسط خود دخترضاهرا جرم است، زنا تلقی میشود. امّا ازدواجهای اجباری چون ملاصاحب دو کلمه عربی میخواند زنا نیست. تجاوز به دختران و کودکان نه ساله جرم نیست. دامن زدن به خون، خشونت، خیانت، جنگ وجنایت و آدم کشی جرم نیست.

برخورد قوانین فقهی، دین و شریعت درین مستند بگونه است که شاید کمتر کسی باشد با تناقض روبرو نشود به چالش کشیده نشود. نوجوان و جوان امروز افغانی که یک عمرقصه خدا و دین حکایت بهشت و جهنم شنیده با دیدن این تصاویر نه تنها راحتی و سلامتی روانی اش ستانده نمی شود، وجدان و ایمانش هم لرزانده میشود. چگونه می شود اونهای که با خون و خشونت با سرنوشت مردم، با مال و ناموس مردم، با زندگی و شعور انسانی شهروندانش بازی می کنند هر روز آبرومند تر و محترم ترمی شوند اما کسیکه میخواهد دوست داشتن را، عشق را با انتخاب خودش؛ نه با اجبار خانواده و سنت، فرهنگ و غیرت افغانی تجربه کند؛ قانون اسلامی، فقه و شریعت دینی، حرمت و کرامت انسانی آنها را به کنج زندانها می کشاند؟ به راحتی میتوان خسوف خدا را، مرگ را، بی پناهی را، شکنجه را، تزویر دینی را، قساوت بی امان را، شر عریان را، درندگی و درنده خوئی بی مرز انسان افغانی، قانون و قانون مداری افغانی را درین مستند دید.

خودِ من گرچه که از "سبکباران ساحل" نبوده ام و نیستم، ولی چنین "گرداب هائلی" را هم خوشبختانه تجربه نکرده ام. هیچ کاری هم از دستم بر نمی آمد، جز تماشا همرا با افسوس و ایکاش گفتن ها. این تنهای کاری است که توانستم چند سطری بنویسم تا بتوان رنجهای بیان ناپذیر سرنوشت هزاران نو جوان افغانی را در قالب یک گفتگوی فیسبوکی باهمدیگه شریک کنیم. گفتگوی کریمه با صابره در زندان اینکه "از کاری که کرده اند پشیمان نیستند. دیگران شاید قضاوتی ناپسندی نسبت به آنان روا دارند، ولی آنها با آگاهی کامل میفهمند که چکار دارند میکنند..." الگوی قشنگی است برای سنت شکنی، تابو شکنی، جرات عصیان داشتن در برابر باورهای کلیشه ای جامعه سنتی افغانی. براستی "دین همچو شراب است". "آن چنان را آن چنان تر می کند. حیوانها را حیوان تر و انسان ها را انسان تر می کند". آن قانون مداران دین و مذهب، آن وحوش فقه و شریعت، که با سرنوشت این دختران بازی میکنند البته دیندارندد ونقاب انسانی بصورت زده اند و درست همین دینداری، درندگی شان را چند برابرکرده است. چون به نام خدا حرمت و کرامت انسانی این چند تا دختر را دریدند. چون دریدن را نه بازیچه، نه حق بلکه تکلیف خود میدانند. آنها هم قتل و غصب و تجاوز را تکلیف خود میدانند و برای آن «حجت شرعی» دارند و همین آنانرا خطرناک تر می کند. ایکاش همه آرزو کنند که هوای این سرزمین، دیگر حیوان پرور نباشد، شهید پرور نباشد، نفاق پرور نباشد، خشونت پرور نباشد، فقه پرور نباشد. به جای آن، انسان پرور، عقل پرور، مهربانی و شفقت پرور باشد.

آرزو ...؟ بقولی وبلاگ نویسی "آخ".... مگه ما چیزی غیر از آروز، نفرین و دعا بلدیم...؟ همه به انتظار نشسته اند تا ناهنجاریها خودش معجزه آسا ناپدید شوند....میترسند یک قدم عملی بردارند... یک اقدام عملی...یک تلاش هرچند کوچک.....پدر مان در امد از این همه قانون افغانی، غیرت افغانی، شریعت افغانی، باورهای اسلامی افغانی، خدای افغانی و در یک کلام فقه اسلامی افغانی...؟ وقت آن نرسیده که بجای ش عقل، خرد، ارزشهای انسانی را جایگزین کنیم...؟

جهل مرکب...

2012-02-17T02:20:00.005-08:00

آن کس که نداند و نداند که نداند بخدا مثل خَر در گِل و لای ابدالدّهر بماند

         والله بخدا...! آدم میماند چه بگوید؟! شیطان میگه ولش کن به جهنم اصلا...! باز روح بابه کلانم میگه نه خدا را خوش نمیاد...! شاید آدم شود...

         به آدم برمیگرده میگه تو اصالت خوده فراموش کردی...! فرهنگ خوده فراموش کردی...! دین و مذهب خوده فراموش کردی...! افتخار میکنه میگه ما پروژه داریم برای مقابله با تهاجم فرهنگی...! اونم مقابله با تهاجم فرهنگِ غربی...! پوهـــهـــه... خر خنده اش میگیره بخدا..!

          یادش میره همان قران چاپی که شب و روز میخوانند و یک کلمه هم نمیفهمند... ماشین چاپش را گوتنبرگ بیچاره در قرن پانزده در المان اختراع کرد، حتی کاغذش را نیز چینی های نامسلمان اختراع کردند و اگر نه همون آیه های جنگ و جهاد و سنگسار( هرچند آیه سنگسار نیست. انگار بنظر میرسد که هست. پس هست.) را بر روی گِل، سنگ، چوب استخوان لاشه حیوانات مینوشتند.

           یادش میره همین برقیکه استفاده میکنند را بیچاره مایکل فارادی انگلسی نامسلمان در قرن نوزده اختراع کردهمین برق بود که مدرنیته متولد شد و خیلی ها الان ادا در میارن... همین موبایلیکه تو الان پوزش رو میدی از برکت سرِ گراهام بل انگلسی کافرِ بیچاره بود... کامپیوتر، هواپیما، موتر، انترنیت و...و...هکذا. ما چه کردیم برای بشریت....؟ چه داشتیم...؟ چه داریم...؟

            یادش میره زمانیکه انقلاب کبیر فرانسه اتفاق افتاد و مردم شاه را که جانشین خدا بود و بر گرده مردم نشسته بود از تخت پاین کشید و محاکمه کرد... ما در اون زمان بوشکه شیر و قیماغ برای خلیفه و خان و امام و پادشاه هدیه میبردیم.... اینجا مردم شعار ازادی، دموکراسی و حقوق خواهی سر میدادند ما همیدگه را با شعارهای قوم، دین، کافر و لامذهب نسل کشی میکردیم. این یک تکلیف بود. (جامعه تکلیف مدار و جامعه حقوق مدار متوجه میشوید؟)... خجالت داره که دو تا سرباز خُل و چل آمریکایی فرانسوی چوب به دست در خیابانهای کابل راه بروند تا شما ادب را رعایت کنید... اینجا مردم تصمیم های بزرگی در مقیاس جهانی و بین المللی میگرند ما هنوز در مرداب پشتون، تاجیک، هزاره و ازبک گیر ماندیم...ای خــــدا....

            یادش میره که همین علوم خیلی ساده و ابتدای، معادلات ساده ریاضی، فیزیک، شیمی را دانشمندان غربی زحمت کشیدن کشف کردن...بیچاره ها اینقدر کر و کورن که نگو... بافرهنگ غربی اصلا پوست و گوشت خونش با فرهنگ غربی نفس میکشن، زندگی میکنن باز میگن که ما علیه تهاجم فرهنگ غربی پروژه داریم... شما چه دارید...؟ به من بگید ما چه داریم...؟ چه ارزش تاریخی غیر از جنگ و کشت و کشتار داشته ایم و داریم...؟ دو تا شعر هم که از مولانا به یادگار مانده همون را هم تلفظش را خوب بلد نیستیم...معنی اش را نمیفهمیم...تازه امریکایها کانفرانسهای مولانا شناسی و کلاسهای مولوی شناسی در دانشگاه هاشون برگذار میکنن...ای خدا...خجالت هم خوب چیزیه بخدا....

             حقوق بشر، دموکراسی، فلسفه، روانشناسی، جامعه شناسی، ستاره شناسی و ...و.... هم که همه و همه در غرب پایه گذاری شد...شما از این نظر هم هیچ چی ندارید... از کدوم تاریخ دو هزار ساله و چند هزار ساله میگید...؟ از کدوم ارزشهای فرهنگی و تاریخی میگید ...؟ همون ارزشی که برادر بزرگتر نگهبان باکره خواهر کوچکتره...؟ همون ارزشی که زن همسایه نگهبان معاشرت دختر همسایه است...؟ همون ارزشیکه بینی بریدن یک افتخاره...؟ بگو نه....؟ کدوم ارزش...؟

این جستار حاصل یک گفتگوی فیسبوکی است به همین خاطر لحن تهاجمی دارد. شما خود به بزرگواری خود ببخشید. از اونجا بلاک شدم باز گفتم اینجا بگذارم شاید ... شاید ...شاید چه؟ ...هیچی بابا...بی خیال...

2012-01-22T00:56:00.000-08:00

ناگهــان کلمـات بهـم میـرسنـد
زفافِ واژگانیکه که برای ابد باکره خواهد ماند.
هجومِ "یک خیال" کلمات را غسل تعمید میدهد
آلوده "معنی" اند، پاکی در بی معنائی است.

دستت را برای چیدن معنا دراز نکن
گناه هست، تنِ عریان واژگان خیس اند
خیالِ "تو" میبارد.

آرامشِ شب آبستن دردیسـت،
نـوزادی متولد شده اسـت
"دوست داشتن" نام دارد.

[علی تابش]
فرانســـــــه
22/01/2012

پاسخدهی

2012-01-09T06:46:00.000-08:00

نویسنده: شهر زاد

اکثریت مردان این مملکت (افغانستان) بویی از پاسخدهی و شفافیت نبرده اند، به خصوص در برابر خانواده هایشان. در برابر همسر، دختر، خواهر یا حتی مادرشان (با وجود همه شعارهای بهشت زیر پای مادران است و غیره حرف های مفت)

مرد افغان از خانه بیرون می رود. شب بر نمی گردد. وقتی همسرش به او زنگ می زند (در این زمانه ای که صاحب تیلیفون همراه شدیم، قبلا این امکان هم نبود)و می پرسد، مرد عصبانی می شود. او را کنجکاو می خواند. به بی اعتمادی متهمش می کند. به ضعف متهمش می کند. به بی مضمونی و بیکاره گی متهمش می کند. مردی که از خانه بیرون می رود و دیر بر می گردد، به اینکه کسی منتظرش است، فکر نمی کند. به نگرانی خانواده اش نمی اندیشد.

مرد به خود اجازه می دهد که بدون اطلاع (اطلاع، نه اجازه) خانواده اش برنامه های خود را تغییر دهد. هیچ شفافیتی در مورد اعمالش، حلقه دوستانش، نوع مصرف پولش، سفرهایش نداشته باشد. زن، اما اگر لحظه ای در پاسخ دادن به تیلیفون همسرش تعلل کند (اگر تیلیفونی داشته باشد و حق بیرون رفتن از خانواده بدون همراهی شوهر) سوء ظن بر می انگیزد. اگر بدون اطلاع قبلی به جایی برود، ممکن است حتی به فساد اخلاقی متهم شود. حتی در خانواده های "روشنفکر"، زن خود را ملزم می داند که اجازه بگیرد، اطلاع بدهد... زن اگر حتی برای نیم ساعت، نگرانی و تشویش خلق کرد و مرد را و یا سایر اعضای خانواده را در تاریکی قرار داد، احساس گناه می کند.

مرد افغان، حتی مرد روشنفکر افغان، شاید بخصوص مرد روشنفکر افغان، از این عدم پاسخدهی به عنوان ابزار فشار عاطفی استفاده می کند. پسران نوجوان از خانه قهر می کنند و وقتی برگشتند بخشیده می شوند ( چنین چیزی برای یک دخترغیر قابل تصور است)، مردان متاهل ( و روشنفکر) وقتی خشمگین می شوند، روزها به تیلیفون همسران شان پاسخ نمیدهند، دوست پسر ها برای فشار آوردن به دوست دخترهایشان، در پاسخ پرسش های که و کی و کجایشان جواب های سر درگم کننده می دهند. تلاش می کنند حسادت ایجاد کنند... یا از عدم پاسخدهی به عنوان وسیله ای برای حفظ قدرت در رابطه استفاده می کنند...

این عدم پاسخدهی به زن، حتی در روابط کاری رخنه می کند.. در ادارات و مراکز تحصیلی. کارمند مرد خود را ملزم نمی داند به رئیس خود که زن است، پاسخده باشد. حتی نظارت و پرس و جوی رئیس هم، اگر زن باشد، به عنوان "نق نق زنانه" برچسب می خورد... همه این افراد غیر پاسخ گو، به نظر من بیمارند... و فرهنگی که در آن عدم پاسخدهی یک جنس چنین ساده نادیده گرفته میشود، فرهنگی مریض.

به خاطر بخشی از این عدم پاسخ گویی مردان، ما زنان مقصریم. ما زنان در مقام مادر، همسر، خواهر، همکار، رئیس، باید به خاطر درخواست شفافیت احساس گناه نکنیم. ما باید مصرانه و قاطعانه خواهان نقش در تصمیم گیری باشیم. ما باید تنها طرف پاسخده نباشیم. ما باید عدم پاسخدهی مردان را به هیچ وجهی توجیه نکنیم. وقتی کسی به وقت ما، به نگرانی ما، به پرسش های ما، وقعی نمی دهد، ما حق داریم خشمگین شویم. حق داریم احساساتی شویم. حق داریم ناراحت شویم. ما باید نگذاریم، هیچ کسی، حتی برای لحظه، ما را در نگرانی و تاریکی نگهدارد. ما حق داریم بدانیم.

طوفان

2012-01-06T14:51:00.000-08:00

نقاشی: J.Vernnet
فرانسه: la têmpet, 1777

امواجِ خروشانِ خیال تـوست،
که لحظه های من "نــوح" میشوند.
دغدغه "ناخدای" من از ناخدایی نیست
قایق افکارِ من از برخورد بر صخره های گناه می ترسد.

[علی.تابش]

06/01/2012

اسمِ تو احساس است...

2012-01-04T09:59:00.000-08:00

- قلب: میشود هرآنچه را میبینی برایم توصیف کنی؟ آخی احساس میکنم بسی محرومم!

- چشم: پلکهایش را فرو بست، خواست آهی عمیقی بکشد که صدای آهنگینی شنید؛ ضربان قلب بود که تُند و تُند تر میشد. ترسید. آخی صدایش شبه به رگبار بستنِ...

- قلب: نگران نباش. آخی من همیشه که به یاد "او" میافتم چنین به رقص می آیم. ولی نمیدانم واقعا او کیست؟ چگونه هست؟ اصلا "او" را ندیده ام. فقط احساس میکنم که خیلی بی نهایت است. و شاید هیچگاه...

- چشم: میتوانم حرفی بزنم؟

- قلب: آری

- چشم: میدانی؟ من هرگز قادر نبوده ام "او" را آنگونه که هست در یابم. گاهی "او" را شبیه گل می یابم، گاهی شبیه یک هزار پا، گاهی شبیه یک پروانه یا شبیه آن شبتاب. این تنها هنرِ ممکنِ من است. کاش من مثل تو "او" را زندگی میکردم، با "او" می رقصیدم، با "او" نفس می کشیدم، آه می کشیدم، با "او" ... امّا میدانی اگر این رقصِ تو نبود هیچ کدوم اینها نیز نبود... پس می بینی که من بسی محروم ترم... راستی اسمت چیست؟

- قلب: همه میدانند! "قلب"

- نــــه! اسمِ واقعی تو احساس است. و آدما به اشتباه ترا قلب صدا میکنند.

فرانســــــــــــه

2012/01/04

وِصال...!

2012-01-02T17:50:00.000-08:00

بخـدا میدانی...؟!
باغچه کوچکی است لحظه های مــــــــن،
غروب که میشود "شبتاب" تنها امیدی است
برای پروانه ای که از راه می رسد؛
با این خیال که شمعی در این باغچه فروزان است.

شـــب هــــا سحر شدند...!
پروانه عاشق همچنان در جستجوی وِصال،
میگویند "شبتاب" در این اواخر دعا میکند:
"اگر ممکن است شعلــــــــه ور گردد"
تا شاید او نیز وِصال را تجربه کند!

[ع. تابـــــش]
03/01/2012
فرانســـــــــه

لذت و ترس در خواب و بیداری

2012-01-01T03:53:00.000-08:00

اثر: پیکاسو 1932

در پسیکانالیز (روانکاوی) فُرُوید بحثی وجود دارد زیر عنوانِ نیروی "خود آگاه" و "ناخود آگاه" ذهن؛ که این نیروی ناخود آگاه، بعضی حقایق، بعضی واقعیت های دنیای خارج را که انسان از آنها غافل مانده است را در خواب بصورت رویا و یا کابوس به انسان گوشزد میکند.

دیشب که داشتم به این موضوع فکر میکردم چیزی به ذهنم رسید: متوجه شده اید که بیشتر رویاهای مان در خواب بسی قشنگ و لذت بخش اند. حتی وقتیکه از خواب میپریم سعی میکنیم دوباره بخواب رویم تا شاید دوباره و یا ادامه اون رویداد را ببینیم. و یا اکثر کابوس هامان بسی ترسناک و وحشت اورند. حتی میفهمیم که داریم خواب می بینیم ولی نمیتوانیم بیدار شویم. مثلا بوسیدن یک دوست، خریدن یک گل، خوردن یک بستنی، قدم زدن در کنار ساحل و یا افتادن از کوه به پاین، ترس از حمله جانوران درنده، تصادف، انفجار(کابوس بیشتر کودکان افغان و فلسطین) و...و...

به این کاری نداریم که بیشتر رویاها و "خواب دیدن" ها بسی پیچیده اند و اینکه هرکدام از این رویدادها و رخداد ها در خواب، سمبل و نمادی از چه چیزی هستند؟ ویا اینکه این سمبل و نمادها را نمیتوان تعمیم داد. یعنی اگر یک فرانسوی و افغانی هردو یک خواب را ببینند، و هردو مثلا یک نوع گل، و یک نوع حیوان مثلا اسپ را در خواب ببینند؛ این گُل و اسپ در خواب این دو نفر دو سمبل و دو نماد متفاوتی هستند. و دو حقیقتِ کاملا متفاوت را برای این دو نفر بیان میکند. البته میتواند متفاوت هم نباشد.

حرف من اینها نیست. و یاسوالِ من این است: که، چرا زمانیکه همین رویدادها و ماجرا ها در دنیای واقعی اتفاق می افتد اون لذت و یا اون وحشت را ندارند؟ یکی از دوستام چندی پیش خوابش را واسم تعریف کرد. مطمئنم بسی لذت بخش بوده برایش؛ حتی برای من، وقتیکه داشت تعریف میکرد. آیا این لذت در دنیای واقعی هم میتواند احساس شود؟ آیا همین لذت را در دنیای خارج و واقعی هم میتوان تجربه کرد؟ جوابِ من منفی است. تجربه های من میگویند نه اینطور نیست. هرگز چنین نیست.

دلیلیکه خودم برایش یافتم این ها است:

- در خواب "ذهن" آرام و ساکت است. فعالیت "فکر" متوقف شده است. هرانچه که برما رو نما میشود واقعیت و حقیقت آنچیز است بدون آنالیز و تجزیه ذهن. و ما، این رخداد را همانگونه که هست و اتفاق افتاده است می بینیم بدون هیچ تفسیری، یا سبک و سنگین کردن آن توسط فکر. یعنی بدون هیچ قضاوت و تعصبی. به همین دلیل "یک لبخند" شبیه لمس کردن خدا میماند. مثلا قدم زدن با دوستت در دنیای واقعی اصلا اون لذت و کیفیتی را ندارد که در خواب میبینی. به قول دوستم در دنیای واقعی همه تعصبات و قضاوت های "ذهن" و "فکر" قد میکشند، و این بگو مگوی "ذهن" هم ناشی از محیطی است که در آن زندگی میکنیم. افکار عمومی... قضاوت دیگران... لزوما "دیگران" به معنی کسانی دیگر نیستند. این دیگران خودت هم میتوانی باشی. خودت هم میتوانی خودت را ملامت کنی، خودت را قضاوت کنی، مثلا قدم زدن با این دوستت را تفسیر کنی، خوب و بد کنی... و...و...

دخترک کبریت فروش

2011-12-15T06:33:00.000-08:00

ایام کریسمس نزدیک میشود. اینجا رسم است که در عید کریسمس والدین برای کودکانش هدیه بخرند. امروز فرصتی بود تا در شهر کمی گردش کنم. چهره شهر، کوچه ها و خیابان مثل روزهای قبل نیست. درخت کریسمس هرجا دیده میشود، همه جا چراغانی است. مغازه ها شلوغ است. لابد کودکانی که در اشتیاق کریسمس نشسته اند شب ها و روزها طولانی تر از حد معمول می نماید. امّا کودکانی نیز هستند که از همه چیز دل کنده اند، زیرا می دانند که هیچ کسی به آنها توجهی نخواهند کرد. لابد پدران و مادرانی هم هستند که مانده اند چگونه میتوانند اشک کودکش را در ایام کریسمس نبینند وقتیکه هیچ پولی ندارند تا برایش هدیه بخرند...

یادِ دوران کودکی ام افتادم. به احتمال زیاد آخر فصل تابستان بود که پدرم از دنیا رفت. سه شبانه روز گرسنه ماندیم. مدت این سه شبانه روز مادرم به من و خواهرم که از من خیلی کوچکتر بود روز چند دانه سیب میداد. بعد از سه شبانه روز سیب هم تمام شده بود. سیب ها را هم همسایه برای مان آورده بود. صبح بود که خواهر کوچکم از خواب بیدار شد، گرسنه شده بود، با گریه و جنجال سراغ مادرم را گرفت: "آبـَی* نـان ...! گشنه شده ام" چرا نان نمیپزی...؟ اگه شب پدرم به خانه آمد از دستت شکایت میکنم... مادرم بیرون جلو پنجره داشت اشکهایش را پاک میکرد و گفت: "کمی صبر کن الان میرم..." شاید جرات نتوانست بگوید که هیچی نمانده... نه آرد است که خمیر کنم و نه گندم که ببرم آسیا... و نه پولی داریم که چیزی بخریم... اونهم در یک دهات کوچک... شاید هم بخاطر من...زیرا خواهرم کوچکتر از این حرفها بود... دِلم میگرد که غرور مادرم بخاطر ما دو تا برای همیشه شکست...و لابد هیچ راهی دیگه نمانده بود مگر اینکه برود دمِ درِ همسایه که اگر میشود کمی کمک مان کنند و اگر نه دو تا بچه ام از گرسنگی... یادِ اون داستان "دخترِ کبریت فروش" افتادم، چقدر با شدت و از تهِ دل آرزو کردم اگر من هم در اونزمان در شهر میبودم حدِ اقل با کبریت فروشی شاید... نمیدانم شاید مردمان همان دهات خیلی مهربان تر از مردمان شهر بودند... نمیدانم...

وقتیکه اتاق برگشتم "داستان دختر کبریت فروش" را دوباره از نو خواندم:

هوا خیلی سرد بود و برف می بارید. آخرین شب سال بود. دختری کوچک و فقیر در سرما راه می رفت .

دمپایی هایش خیلی بزرگ بودند و برای همین وقتی خواست با عجله از خیابان رد شود دمپایی هایش از پایش درآمدند . ولی نتوانست یک لنگه از دمپایی هایش را پیدا کند. پاهایش از سرما ورم کرده بود. مقداری کبریت برای فروش داشت ولی در طول روز کسی کبریت نخریده بود. سال نو بود و بوی خوش غذا در خیابان پیچیده بود. جرات نداشت به خانه برود چون نتوانسته بود حتی بک کبریت بفروشد و می ترسید پدرش کتکش بزند.

دستانِ کوچکش از سرما کرخ شده بود شاید شعله آتش بتواند آنها را گرم کند یک چوب کبریت برداشت و آن را روشن کرد، دختر کوچولو احساس کرد جلوی شومینه ای بزرگ نشسته است پاهایش را هم دراز کرد تا گرم شود اما شعله خاموش شد و دید ته مانده کبریت سوخته در دستش است.

کبریت دیگری روشن کرد خود را دراتاقی دید با میزی پر از غذا. خواست بطرف غذا برود ولی کبریت خاموش شد سومین کبریت را روشن کرد، دید زیر درخت کریسمس نشسته، دختر کوچولو می خواست درخت را بگیرد ولی کبریت خاموش شد. ستاره دنباله داری رد شد و دنباله آن در آسمان ماند .

دختر کوچولو به یاد مادربزرگش افتاد. مادربزرگش همیشه می گفت: اگر ستاره دنباله داری در آسمان راه بیافتد یعنی روحی به سوی خدا می رود. مادر بزرگش که حالا مرده بود تنها کسی بود که به او مهربانی می کرد دخترک کبریت دیگری را روشن کرد .

در نور آن مادر بزرگ پیرش را دید. دختر کوچولو فریاد زد: ‌مادر بزرگ مرا هم با خودت ببر. او با عجله بقیه کبریتها را روشن کرد زیرا می دانست اگر کبریت خاموش شود مادر بزرگ هم می رود. همانطور که اجاق گرم و عذا و درخت کریسمس رفت. مادر بزرگ دختر کوچولو را در آغوش گرفت و با لذت و شادی پرواز کردند به جایی که سرما ندارد. فردا صبح مردم دختر کوچولو را پیدا کردند .

در حالیکه یخ زده بود و اطراف او پر از کبریتهای سوخته بودند. همه فکر کردند که او سعی کرده خود را گرم کند،‌ ولی نمی دانستند که او چه چیزهای جالبی را دیده و در سال جدید با چه لذتی نزد مادر بزرگش رفته است.

داستان را می توانید از این لینک با فرمت پی دی اِف دانلود کنید
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پانویس:
*آبـَی: مادر (گویش هزارگی)

تحول و تغیر

2011-12-09T14:46:00.000-08:00

دست دختره از روی شانه های پسره لغزید، پاین تر و پاین تر، تا اینکه دور کمرش قفل شد. نَفَسش داشت تُند تُند میزد. اعتماد بنفس که از آهنگ کلماتش پیدا بود گفت: "ما نمیتوانیم دنیا را تغیربدهیم، نمیتوانیم کشور مانرا تغیربدهیم، نمیتوانیم شهر خود مانرا تغیربدهیم، حتی همسایه مانرا. امٌا میتوانیم "من" و "تو" خود مانرا تغیر بدهیم. میتوانیم مسیری دیگری برای رفتن انتخاب کنیم. من از روزیکه خودم را تغیر دادم عاشقت شدم"...

[رمان از غزنی تا پاریس]

مشغول نوشتنش هستم

سِکـس، خـــدا و انســان

2011-12-09T14:32:00.000-08:00

سِکـس، خـــدا و انســان:

در جوامع دینی (خدا باور)؛ "خدا" آنچنان مقدس و الوهی شد که با هر "واژه آلوده" جار زده شد. در مقابل اما، سِکس ناپاکترین، متعفن ترین و چرکین ترین چیزی شد که نجاستِ آنرا فقط زمزمه "انکَحتُ..." می تواند از لجن پاک کند.

در جوامع غیردینی (خدا ناباور)؛ "خدا" به قتل رسید، نه تنها در دلها و زبانها حضور ندارد که در آسمان هم یافت نمی شود."سِکس" در بدل "خدا" معامله شد؛ تا آنجا به پیش... رفت که تفاله های آن زندگی را ناممکن ساخت.

خدا و سِکس دو منبع حیات ماست. چرا این دو در کنار هم مقدس، پاکیزه و دوست داشتنی نباشند. چرا "سِکس خدائی نشود و خدا سکسی"؟ این دو انرژی در کنار هم است که زندگی جدید می آفریند. چرا "سِکس به یک تجربه مذهبی و روحانی" تبدیل نشود؟ انسان باید از سکس جسمی به سکس روحی برسد، لذت جنسی جایش را به لذت روحی باید بدهد. از مرحله جنسیت باید به "فرآگاهی" برسیم. از لذت انزال جنسی باید به تجربه انزال معنوی دست یابیم. باید "به ورای سکس برویم. اگر نه در سکس زندگی خواهیم کرد، و در سکس خواهیم مُرد"!تا زمانیکه "سکس" و "خدا" در کنار هم نه در مقابل هم؛ در عمل و نه فقط در گفتار با هم تجربه نشود. انسان همچنان خر در گل خواهد ماند...!

تبصره: نه "خدا" و نه "سِکس"، هیچ کدوم به معنی سنتی و جامعه شناختی اون در این نوشته نیست!

فلسفه ذهن

2011-12-09T14:23:00.000-08:00

در قرن شانزدهم کوپرنیک متون مقدس را زیرسوال برد. زمین، تنها خانه انسان که در مرکز و خورشید به دورش میچرخید؛ مجبور شد به دور خورشید بچرخد.(خورشید به جای زمین در مرکز منظومه شمسی قرار گرفت. و زمین مرکزیت خود را از دست داد). در قرن نوزدهم تئوری تکامل داروین انسان را به حیوان تنزل داد (موجود دست پروده خداوند تبدیل شد به یک میمون پچیده تری). در قرن بیستم فروید علم روانکاوی (پسیکانالیز) را پایه گذاری کرد، که براساس این نظریه، انسان نه زندان جامعه، تاریخ و فرهنگ و خانواده است آنگونه که مارکس عقیده دارد بلکه زندان "خودِ ذهنی و روانی" خویش است. (ضمیر ناخود اگاه به جای خدا و شیطان و ابلیس می نشیند و مسئولیت یا تکلیف انسان تاحدی کمتر میشود). همین سه نکته باعث شد که غرور انسان بشکند...

[مقدمه امروز استاد در مورد بحث فلسفـه ذهـن]
بنظرم جالب امد اینجا نوشتم. البته به زبان ساده.

جامعه

2011-12-09T14:18:00.000-08:00

"خدا نا باوری" تقلیدی خطرناک تر از "دینداری موروثی" و تقلیدی است.

"حجاب" در این جا برای برخی (بعضی ها و نه همه) مُد شده است؛ همانگونه که آنجا برای بعضی "بی حجابی" نوعی از "روشنفکری" است. آنجا دین در "ورزِش پنجگانه" شبانه روزی خلاصه میشود و اینجا در "گوشتِ خوک" نخوردن ناهار و شام.

[گاه نوشت هایم]

جرم...

2011-12-03T12:41:00.000-08:00

بخدا میدانی...؟!
مورچگانی مشغول انجام گناه دیدم
آنها به صف گدائی آنجــا آمده بودند.

شاخَک های مان را
به جرمِ دزدیدن خداوند بریدند.
پاسخی بود در جواب سوال کودکانه من:
چرا شاخَک های تان بریده شده اند...؟

فـرانـــــــسه
23-11-2011

دو پرنده مهاجر

2011-12-02T23:42:00.000-08:00

        دو پرنده مهاجر؛ پرنده اولی عاشق پرنده دومی میشود. این پرندگان از سرزمینی می آمد که فصل زمستانش سالها طول میکشد؛ بگونه که یک نسل از این پرندگان در خزان به دنیا آمدند در زمستان زندگی کردند و بدون بهار مُردند.

        سرسبز بودن کوه و دشت و درخت، شکوفه و گل و چمن خیال دزدیده ای مشترکی در رویاهای این دو پرنده بود. دیوانگی است برای عاشق شدن دنبال دلیل بگردید. امّا برای پرنده عاشق همین آرزوهای مشترک دلیل محکم...ی بود تا علاقه اش را ابراز کند. وزِش تُند باد سرد و یخزده فصل نیز کافی بود تا پرنده دومی به چیزهای دیگری بیاندیشد، مثلا خیال پرواز برفضای سبز درختان در بهار به شدت فکرِ او را مشغول کرده بود. دغدغه پرنده اولی امّا، این بود که شاید آن دو نیز مثل نسل های قبل، از بهار محروم بمانند، شاید این خیال همیشه یک خیال بماند، شاید این دومین دلیلی بود که نخواست احساسش را پنهان کند...

         روزها و ماه ها گذشت. پرنده اولی به دومی گفت: میدانی مدت ها پیش در همین روز بهت گفته بودم دوستت دارم...؟! من هنوز بهت فکر میکنم، منتظرم. پرنده دومی پاسخ داد: من هم هنوز به بهار فکر میکنم. خیلی برایم مهم است، هنوز منتظر بهارم. به همین دلیل فعلاَ هیچ احساسی نسبت به تو ندارم.

         بازهم روزها و ماه ها گذشت. بهار از راه نرسید که نرسید. سرماه یخزده فصل پرنده را نیمه جان کرده بود. سراغ پرنده اولی را که عاشقش شده بود گرفت، او را نیافت. مدت ها بود که از هم جدا شده بودند. نا امید شد، رفت سراغ همان سخره سنگِ بلندی را گرفت که قبلاَ دور دست ها را باهم تماشا میکردند و او همانجا بهش ابراز علاقه کرده بود. خواست اون خاطرات را مرور کند. پرنده داشت به رمقهای آخر می رسید که خودش را نزدیک سنگ رساند، پرنده اولی را نیز همانجا یافت، از خوشحالی شاید یادش رفت که فرصت زیادی برای زندگی کردن ندارند، سعی کرد با بهترین کلمات پاسخ پرنده اولی بدهد: من نیز دوستت دارم... عاشقت شده ام...پرنده اولی هیچ کدوم از این کلمات را نشنید. حق داشت زیرا او مُرده بود.

[ع. تابــــش]
فرانســــــــــه
3/12/2011

مرا قِبه (مِدی تیشین): روز هشتم

2011-08-01T22:06:00.001-07:00

روز:

انسان بايد وجود خود را كاملا خالي كند. تنها در اين صورت است كه فضايي در وجودش ايجاد مي شود تا خداوند در او فرود آيد. ما چنان از چيزهاي زايد و دور ريختني ها انباشته هستيم كه اگر خدا بخواهد بر ما نازل شود در وجود ما جايي خالي براي فرود آمدن نخواهد يافت. ليوانهاي ما پر است. حتي براي يك قطره كوچك نيز جايي نيست. بايد ليوانهايمان را كاملا خالي كنيم. همين كه وجودت را خالي كني و چيزي را در درون خود نبيني، ناگهان همه چيز نوراني مي شود. هزاران گل در وجودت شكوفا مي شوند. سرشار از رايحه هاي دل انگيز و نغمه هاي دلنشين مي شوي. نغمه اي كه هرگز نشنيده اي، رايحه اي كه متعلق به زمين نيست. اينگونه تو رها مي شوي. رها از زندگي، رها از مرگ، رها از خود زمان. بخشي از جريان ابدي هستي مي شوي. اما براي اينكه خدا هست شود تو بايد كاملا نيست شوي.

شب:

تندرستي انسان در دست هستي است. اگر تو در هستي ريشه بدواني سالم و تندرست مي شوي. اگر جدا از هستي بماني بدون ريشه و بدون منبع تغذيه مي ماني. هستي زمين است. منبع تغذيه و عامل تندرستي ماست. مجموعه زندگي چيزي نيست جز جستجو. جستجوي منبع تندرستي مان.

قضاوت:

همين كه قضاوت كنيد، جدايي به وجود مي آيد. ساكت باشيد. مي خواهيد درست در وسط جمله خود سكوت كنيد و بر خلاف ادب است. حال قضاوت به ميان مي آيد. از اينكه ديگران در مورد شما چه فكري خواهند كرد،‌ خجالت زده مي شويد. اگر ناگهان ساكت شويد،‌ شما را درك نخواهند كرد. پس بايد به نوعي و هرطور كه شده است، جمله تان را كامل كنيد. تظاهر مي كنيد علاقه مند هستيد، ‌اما عاقبت فرار مي كنيد. اين كار خيلي پر خرج است. در حاليكه واقعا لازم نيست آنرا انجام دهيد. فقط بگوييد كه ديگر ميل به گفت و گو نداريد. مي توانيد معذرت بخواهيد و ساكت شويد. به سبب ساكت شدن‌، خودتان را محاكمه نكنيد. كل وجودتان مي خواهد ساكت باشد. پس خواستتان را دنبال كنيد. در تماميت وجودتان سايه اي شويد و هرجا كه مي رويد، دنبالش كنيد؛ زيرا هدف ديگري وجود ندارد. سپس احساس مي كنيد كه آسايش عميقي شما را احاطه كرده است.

Man is a paradox. He is the tiniest particle of consciousness, an atom, very atomic, and yet he contains the vast. The whole sky is contained in him.

انسان موجودی متناقض نماست. او کوچکترین ذره آگاهی است. یک اتم، بسیار هم اتمی، و با این وجود او وسعتی را شامل است. فلک به تمامی در او جای گرفته است.

منبع: سلسله روشهای مراقبه اُشو ادامه دارد...

مرا قِبه (مِدی تیشین): روز هفتم

2011-07-31T14:37:00.001-07:00

روز

به ما آموخته اند دشمن هستي باشيم. به ما زندگي با انگاره هاي منفي را آموخته اند. چنان تعليمات درازمدت اين چنيني ديده ايم كه اين روش زندگي جزيي ازخون، استخوان و مغز وجودمان شده است. ما عاشق زندگي نيستيم، بلكه از آن متنفريم. به ما آموخته اند كه زندگي نوعي تنبيه است و ما به خاطر گناه اوليه تنبيه مي شويم. زندگي تنبيه نيست، بلكه پاداش و موهبتي الهي است. كاملا دوستدار زندگي باش! همين كه دوست داشتن زندگي را آغاز كني از اين كه زندگي چقدر زيبا، شاعرانه و رامشگرانه است انگشت به دهان مي شوي. آنگاه كه انگاره هاي منفي و باطل ناپديد شوند و به جاي آن چيزهاي مثبت در درونت جاي گيرند، پرده اسرار كنار خواهد رفت و زندگي راز و رمز خود را با تو در ميان خواهد گذاشت. اين اسرار بر همه آشكار نمي شوند. اسرار زندگي نمي توانند خود را براي عموم به نمايش بگذارند. فقط زماني كه رابطه اي عميق و صميمانه با زندگي برقرار كني زندگي قلب خود را به روي تو مي گشايد و در اين گشايش پي مي بري حقيقت چيست، عشق چيست، بركت چيست. خدا چيست. تو ناگزير نيستي به جستجوي نوع ديگري از زندگي بپردازي. تنها بايد به عمق زندگي رخنه كني و نوع ديگر نهان را در آن بيابي. ساحل ديگر در اين ساحل نهان است. دنياي ديگر در اين دنيا نهان است. لازم نيست ترك دنيا كنيم. فقط بايد در آن عميق تر فرو رويم.

شب

يكپارچه عاشق باش. به همه هستي عشق بورز. هستي نظامي واحد است. درختان، كوهها و انسانها از يكديگر جدا نيستند. همه ما با يكديگر همكاري مي كنيم. ما با هم كاملا هماهنگ هستيم. ما، با دميدن اكسيژن و بازدميدن دي اكسيدكربن زنده هستيم. درختان با دميدن دي اكسيد كربن و باز دميدن اكسيژن زنده اند. ما بدون درختان قادر به ادامه حيات نيستيم. ما به همديگر وابسته ايم و در يكديگر نفوذ داريم. چنين است كه تمام هستي به هم پيوسته. پس يكپارچه عاشق باش! عاشق درختان، ستارگان، كوهها، انسانها و حيوانها. مساله اين نيست كه تو عاشق چه هستي، مساله اين است كه تو عشق مي ورزي.

خنده

چرا براي خنديدن، منتظر دليل شويم؟‌ زندگي چنان كه هست، دليلي كافي براي خنديدن است. زندگي بسيار بيهوده و مسخره است و در عين حال بسيار زيبا و شگفت انگيز. زندگي تركيبي از همه چيز است؛‌ طنز كيهاني خوبي است. خنيدن ساده ترين كار در دنياست، به شرطيكه به آن مجال دهيد. خنديدن خيلي دشوار شده است. مردم به ندرت مي خندند؛‌ گويي به ديگران منت مي گذارند و وظيفه خاصي را به انجام مي رسانند. نبايد بخنديد تا شخص ديگري را شاد كنيد؛‌ زيرا اگر خودتان خوشحال نباشيد، ‌نمي توانيد هيچكس ديگر را شاد كنيد. بايد به خودي خود و به خاطر خود بخنديد؛ ‌بي آنکه منتظر دليلي براي خنديدن باشيد. اگر درون هر چيز را ببينيد،‌ ديگر قادر نخواهيد بود خنده را متوقف كنيد. همه چيز براي خنديدن مهياست. چيزي كم نيست. اما ما اجازه نمي دهيم. ما خسيس هستيم. در مورد خنده،‌ عشق و زندگي خساست به خرج مي دهيم. وقتي بدانيد مي توان خساست را كنار گذاشت،‌ وارد بعد تازه اي مي شويد. خنده يك آيين معنوي واقعي است و هر چيز ديگر وهم و گمان است.

Love more and you will be more; love less and you will be less. You are always in proportion to your love. The proportion of your love is the proportion of your being.

اگر بیشتر عشق بورزی، بیشتری، اگر کمتر عشق بورزی، کمتری. تو همیشه در تناسب با عشقت هستی. تناسب عشقت تناسب بودن توست.

منبع: سلسله روشهای مراقبه اُشو ادامه دارد...

.

مرا قِبه (مِدی تیشین): روز ششم

2011-06-12T21:27:00.001-07:00

روز

كافيست وجودت را از « خود » خالي كني تا آكنده از خدا شوي. اين دو نمي توانند با هم وجود داشته باشند. اين را به خاطر بسپار. همواره به ياد داشته باش كه يا تو هستي يا خدا. و تنها انسانهاي احمق اند كه خود را بر مي گزينند. خدا را برگزين تا « خود » تو نيست شود. وجودت را ماهيتي مستقل از هستي تصور نكن تا در اين نبودن از نو متولد شوي. اين گفتار بسيار متناقض بنظر مي رسد: « آنگاه كه ازخود تهي شوي، آكنده مي شوي، آكنده براي نخستين بار، آكنده لبريز، آكنده تهي ناشدني. » و « خود » ‌تو سايه اي بيش نيست. سايه اي كه اصالتي ندارد. يك روياست نه يك واقعيت. سايه را دور بينداز تا به اصل نايل شوي. كذب را دور بينداز تا به واقعيت برسي. بايد از « خود »‌ خالي شوي تا بتواني از خدا آكنده شوي. و آكنده شدن همان به شكوفايي رسيدن است.

شب

انسان عاشق مي داند كه چگونه يك پارچه زندگي كند، زيرا او آكنده و سرشار زندگي مي كند. جسم او آكنده از عشق است. سلولهاي بدن او در عشق مي رقصند. ذهن او آكنده از عشق است نه آكنده از عقل. قلب او سرشار از عشق است. براي او اين عضو فقط دستگاه تصفيه خون نيست. او عشق را تنفس مي كند. روح او چيزي نيست جز عشق ناب. درياي عشق! چنين انساني ناگزير از كشف هستي است. هستي در كجا مي تواند خود را از چشم او پنهان كند؟ در حقيقت، نيازي نيست تا او بدنبال هستي بگردد، بلكه هستي است كه به جستجوي او مي پردازد. و چه خوش است وقتي هستي به جستجوي تو برخيزد.

شكرگزاري

تا جاي ممكن،‌ شكرگزار هستي باشيد؛ ‌نه تنها به خاطر موهبتهاي بزرگ، ‌بلكه براي چيزهاي كوچك. ما هيچ حقي نسبت به هستي نداريم. پس هرچه داده مي شود، يك نعمت است. شكرگزاري و سپاس را بيشتر كنيد. بگذاريد كه شيوه شما شود. از همه سپاسگزار باشيد. اگر كسي شكرگزاري را درك كند، به خاطر چيزهاي مثبت و هم چنين براي چيزهايي كه مي توانست تحقق پذيرد، شكرگزاري مي كند و اگر محقق نشد،‌ بازهم شكر مي گذارد. وقتي كسي به شما كمك مي كند، تشكر مي كنيد. اين فقط آغاز راه است. سپس شكر مي كنيد كه كسي به شما آسيب نرسانده است، در حاليكه ممكن بود چنين شود. وقتي احساس شكرگزاري را درك كنيد و اجازه دهيد در عمق وجودتان بنشيند، ‌براي همه چيز شكرگزار مي شويد. هرچه شكرگزارتر باشيد، ‌كمتر شكوه و شكايت مي كنيد. وقتي شكوه و شكايت ناپديد مي شود، فلاكت و شكايت در كنار هم اند. فلاكت در شكايت و ذهن شكايت گزار لنگر انداخته است. فلاكت در كنار شكرگزاري غير ممكن است و اين يكي از مهم ترين رازهايي است كه بايد آموخت.

A man alone, confined to himself. is ugly. Life is in love. Life is in flow, in give and take and sharing.

انسان تک و تنها و به خود محدود، کریه و نفرت انگیز است. زندگی در عشق است، زندگی در جاری شدن است، در بذل و بخشش و تقسیم با دیگران است.

منبع: سلسله روشهای مراقبه اُشو ادامه دارد...

مرا قِبه (مِدی تیشین): روز پنجم

2011-06-11T13:01:00.001-07:00

روز

تو چيزي گم نكرده اي. خدا گم نشده است تا پيدايش كني. تو دچار فراموشي شده اي! فقط بايد به ياد آوري. آن در ژرفاي هسته وجود توست. آنرا حقيقت، خدا، شادماني، يا زيبايي بنام. تمام اينها بيانگر پديده اي واحد هستند. چيزي جاودان در درون تو نهان است. چيزي فناناپذير و الهي. تنها كاري كه بايد انجام دهي فرو رفتن تا ژرفاي وجودت است براي اينكه ببيني و بشناسي. پس اين سفر يك سفر واقعي نيست. قرار بر آن نيست كه به جايي بروي. تنها بايد در سكوت و اتصال بنشيني و حضور داشته باشي.

شب

وقتي واژه خدا را بر زبان مي راني، گويي به چيزي دور و دست نيافتني اشاره مي كني. و قرنهاست كه مي گويند « خدا چيزي در آن بالا، در آسمان دور دور است. » اما وقتي مي گويي « عشق » به چيزي اشاره مي كني كه به قلب بسيار نزديك است. مبلغان همواره كوشيده اند تا ثابت كنند خدا در دور دست هاست، زيرا اگر خدا در دوردست ها باشد آنان مي توانند خود را نماينده و واسطه او معرفي كنند. وقتي واژه « خدا» را بكار مي بري، گويي از يك شخص سخن مي گويي. خدا محدود و معين مي شود. اما « عشق » يك شخص نيست. يك كيفيت، يك حضور، يك بوي خوش است. نه بوي خوش يك گل، بلكه بسيار نامحدودتر، بي كران تر و نا متناهي تر. وقتي مي گويي « خدا » به تو احساس ناتواني دست مي دهد: « چه كار كنم؟ » اما زماني كه پاي عشق در ميان است مي تواني كاري در مورد آن انجام دهي. طبيعت ذاتي تو عشق ورزيدن است. بنابراين آموزش من دور محور « عشق » مي چرخد. من مي گويم: « عشق همان خداست. »

خرد بازنگري شده

شخص ديگر،‌ هرگز مسوول نيست. فقط نگاه كنيد. اگر در لحظه عاقل باشيد،‌ مشكلي نخواهد بود،‌ اما همه وقتي عاقل مي شوند كه لحظه از دست رفته است. خرد مرور بر گذشته، فاقد ارزش است. وقتي به اندازه كافي تلاش كرده ايد، غر زده ايد و ناسزا گفته ايد، ‌متوجه مي شويد هيچ كدام از اين كارها لزومي نداشته، اما دير شده است، ‌زيرا آسيب زده يا آسيب ديده ايد. خردي كه كسب كرده ايد،‌ خردي كاذب است. به شما وانمود مي كند كه درك كرده يد و اين نيرنگ نفس است. اين خرد موثر واقع نخواهد شد. وقتي كاري انجام مي دهيد، ‌آگاهي بايد همان لحظه برخيزد و شما بايد ببينيد كه آنچه مي كنيد، بي فايده است. وقتي خرد آنجاست و مي توانيد آنرا ببينيد، ديگر مرتكب خطا نمي شويد. هيچكس نمي تواند عليه آگاهي حركت كند. اگر بتواند، آن آگاهي، آگاهي نيست، چيز ديگري است كه به اشتباه آگاهي تلقي شده است. به ياد داشته باشيد كه ديگري، هرگز مسئول نيست. مشكل در درون شماست. كسي كه دوستش داريد، از همه به شما نزديكتر است. مشكلتان را نمي توانيد به گردن غريبه اي كه درخيابان عبور مي كند، بيندازيد. پس درصدد برمي آييد گناهتان را به گردن نزديكترين كس تان بيندازيد،‌ ولي بايد از اين كار اجتناب كرد. زيرا عشق بسيار شكننده است. اگر مرتب و مكرر مرتكب اين خطا شويد، عشق ناپديد مي شود. شخص ديگر، ‌هرگز مسوول نيست. سعي كنيد اين حقيقت را هميشه در آگاهي خود نگهداريد. هرگاه مي خواهيد ايراد و خطايي از فرد مقابل بگيريد، اين حقيقت را به ياد آوريد، ‌مچ خود را بگيريد و همانجا ايرادگيري را متوقف و تقاضاي بخشايش كنيد.

A believing mind is a stupid mind; a trusting mind has pure intelligence in it. A believing mind is a mediocre mind; a trusting mind becomes perfect. Trust makes perfect.

ذهن باور کننده، ذهنی احمق است؛ ذهن اعتماد کننده دارای فراستی ناب است. ذهن باور کننده ذهنی معمولی و پیش پاافتاده است؛ ذهن اعتمادکننده به کمال می رسد. اعتماد کمال در پی دارد.

منبع: سلسله روشهای مراقبه اُشو ادامه دارد...

مرا قِبه (مِدی تیشین): روز چهارم

2011-06-09T08:44:00.001-07:00

روز

تو بيگانه و ناآشنا نيستي، بلكه جزيي از جهان آفرينش هستي. اينجا خانه توست. تو بر حسب شانس و تصادف به اين جهان نيامده اي. تو اينجايي زيرا به تو احتياج است. خواست خدا بوده كه تو اينجا باشي، بنابراين هرگز نبايد احساس بيگانگي كني. احساس بيگانگي اساسي ترين مشكل گريبان گير بشر امروز است. در سرتاسر دنيا انسانهاي هوشمند، نگران، پريشان خاطر و دلواپس اين اند كه « چرا بدنيا آمده ايم؟ » علم، پيدايش بشر را تصادف مي پندارد. از آنجا كه ما تصادفي به وجود آمده ايم. موجودات بي هدفي هستيم كه بود و نبودمان فرقي نمي كند. و چون بودن يا نبودن ما فرقي نمي كند، پس زندگي ما معنا و مفهومي ندارد! از اين روست كه سرتاسر دنيا را جوي از پوچي و بي هدفي فراگرفته است. خدا چيزي نيست جز معنا و هدف. زندگي با معنا و هدفدار است. اين معناي كلي خداوند است. خداوند يك شخص نيست، بلكه او هدف هستي است. خداوند يك حضور است نه يك شخص حاضر. تنها كاري كه بايد بكني آن است كه وجودت را خالي كني نه اينكه به جستجوي خدا بپردازي. همين كه خالي شوي، چيزي از فراسو در تو رخنه مي كند و فضاي خالي تو را انباشته مي سازد. از چيزي كاملا تازه سرشار مي شوي. چيزي كه هرگز نه طعم آنرا چشيده اي و نه آنرا مي شناختي. چيزي كه موهبت و بركت است. چنان شورآفرين است كه از همان لحظه آگاه مي شوي هيچ تولد و مرگي وجود ندارد و تو جاودان هستي. از همان لحظه آگاه مي شوي جزيي از انرژي عظيمي هستي كه خداوند ناميده مي شود. خداوند، انرژي دريايي بي كران است كه ما همچون امواجي در آن شناوريم.

شب

سفارش من به تو اين است كه: به جستجوي عشق بپرداز، نه به جستجوي مستقيم خدا. اگرمستقيما به جستجوي خدا بپردازي، خدايي كه خواهي يافت تصور خودت خواهد بود. از راه عشق به جستجو بپرداز، زيرا عشق زيبايي هايي بي همتا دارد. عشق فقط عشق است، بدون داشتن هيچ صفتي. زيبايي عشق همين است. اگر انسان به جاي خدا به جستجوي عشق بپردازد، مي توان بين انسانها رابطه بزرگي از برادري ايجاد كرد.

جاي انعكاس

دنيا محل انعكاس است. اگر خشم ابراز كنيم خشم به ما بر مي گردد. اگر عشق بدهيم عشق به ما برمي گردد. عشق نبايد خواسته اي داشته باشد زيرا بال هايش را از دست مي دهد و نمي تواند پرواز كند. در زمين ريشه مي كند و زميني مي شود آنگاه به شهوت بدل مي شود و فلاكت و رنج عظيمي به بار مي آورد. عشق نبايد مشروط باشد. نبايد از عشق هيچ انتظاري داشت. عشق را بايد فقط بخاطر خودش پذيرفت نه بخاطر پاداش يا نتيجه. اگر انگيزه اي در عشق باشد نمي تواند آسماني شود. انگيزه عشق را محدود به خود مي كند و فضاي آن را در اختيار مي گيرد. عشق عاري از انگيزه حد و مرزي ندارد متعالي و پاك است. پربار است. عطر قلب است. اگر ميلي به نتيجه نباشد بدان معنا نيست كه نتيجه اي وجود نخواهد داشت بلكه نتيجه اي هزار لا پديدار خواهد شد. زيرا هر چه بدنيا بدهيم بما باز مي گردد.دنيا محل انعكاس است. اگر خشم ابراز كنيم خشم به ما بر ميگردد. اگر عشق بدهيم عشق به ما بر مي گردد و اين پديده اي طبيعي است. لازم نيست درباره آن فكر كنيد. فقط مي توان اعتماد كرد به خودي خود اتفاق مي افتد. اين همان قانون كارماست. هر چه بكاريد همان را برداشت مي كنيد. هرچه بدهيد همان را دريافت مي كنيد. نيازي نيست فكر كنيد چرا كه عمل و عكس العمل در اينجا خودكار است. نفرت بورزيد آنگاه از شما متنفر خواهند شد. عشق بورزيد و به شما عشق خواهند ورزيد.

Life is a mystery; the more you know it, the more beautiful it is. A moment comes when suddenly you start living it, you start flowing with it. An orgasmic relationship evolves between you and life. But you cannot figure out what it is. That is the beauty of it. That is its infinite depth.

زندگی یک راز است؛ هرچه بیشتر آنرا بشناسی، زیبا تر است. لحظه ای فرا می رسد که ناگهان تو زیستن را آغاز می کنی. شروع می کنی به جاری شدن با آن و رابطه ای انزالی بین تو و زندگی شکل می گیرد، اما تو سر در نمی آوری که چیست. این زیبایی زندگی است، این ژرفای لایتناهی است.

منبع: سلسله روشهای مراقبه اُشو ادامه دارد...

مرا قِبه (مِدی تیشین): روز سوم

2011-06-08T14:18:00.001-07:00

روز

انسان پيشرفته امروز يگانه نسلي از انسانهاست كه معنويت را نمي شناسد. او فقط به دنبال زندگي مادي و خاكي است. علاقه اش بيشتر به پول، قدرت، جاه و مقام است و فكر مي كند كه اينها همه چيزند. چه انديشه باطلي! زندگي انسان امروزي انباشته از چيزهايي كوچك و بي ارزش است. او هيچ چيز بزرگتر از خود را نمي شناسد. خدا را انكار مي كند و حيات پس از مرگ و دنياي درون را باور ندارد. تنها چيزي كه آن را باور دارد انكار كانون هستي است. از اينروست كه دور و بر ما را ملالت و دلتنگي فراگرفته. اين امر طبيعي است، زيرا تا وقتي چيزي فراتر از خود وجود نداشته باشد زندگي كسالت آور و خسته كننده خواهد شد. زندگي تنها زماني رقص شادي مي شود كه به ماجراجويي تبديل گردد و زندگي تنها زماني به ماجراجويي تبديل مي شود كه چيزي فراتر از خود براي دست يافتن وجود داشته ياشد. معنويت فقط به آن معناست كه ما پايان نيستيم، بلكه تنها يك گذرگاه هستيم. همه اتفاقات هنوز نيفتاده اند و اتفاقات زيادي در راه اند. بذر بايد به دانه تبديل شود، دانه به نهال،‌ نهال به درخت و درخت بايد منتظر رسيدن فصل بهار بماند تا هزاران شكوفه را شكوفا كند و روحش را در جهان رها سازد. تنها در آن زمان زندگي به بار خواهد نشست. معنويت دور از دسترس نيست. تو فقط بايد جستجوي آنرا آغاز كني. البته ابتدا در تاريكي كورمال كورمال خواهي رفت اما به زودي در مسير درست قرار خواهي گرفت و شروع به ديدن فراسو خواهي كرد. موسيقي ناشنيده اي را خواهي شنيد كه وجود ترا به جنبش در مي آورد و به تو رنگي تازه، نشاطي نو، زندگي نوين خواهد بخشيد.

شب

فقط با اقدام به خطرهاي بزرگ است كه يكپارچه مي شوي و انرژي زندگي در تو متبلور مي شود. اين را به خاطر داشته باش! هرگز دين را به ترس مرتبط نساز. آنرا به شهامت نسبت بده. به چنان شهامتي كه تو را برمي انگيزاند تا در سرزمينهاي بكر و ناشناخته قدم بگذاري. اين كار همچون دل به دريا زدن است. سوار بر قايقي كوچك وارد اقيانوسي متلاطم شدن، بدون داشتن نقشه و بدون شناختن كرانه اي كه در آن سوي آبهاست. همانند اقدامي است كه كريستف كلمب انجام داد. او تنها با اين فرض كه زمين گرد است و به اين اميد كه سرانجام به جايي خواهي رسيد دل به دريا زد. تو بايد همچون كريستف كلمب به كاوش شعور و خودآگاهي بپردازي.

طبيعت خود را انتخاب كنيد

هرگاه متوجه شديد كه جامعه با طبيعت در تضاد است به هر قيمتي كه شده طبيعت را انتخاب كنيد. در اين صورت بازنده نخواهيد شد. تا به حال چنين تصور مي شد كه فرد به خاطر جمع زندگي مي كند و بايد هرچه را كه جامعه در نظر مي گيرد دنبال كند. فرد بايد با جامعه انطباق يابد و اين معناي انسان طبيعي است. حتي اگر جامعه ديوانه باشد باز هم بايد خود را با آن تطبيق داد ودر آن صورت طبيعي مي شويم. مشكل اين است كه طبيعت چيزي مي طلبد و جامعه چيز ديگري. اگر جامعه همان را مي خواست كه طبيعت مي طلبد هيچ تضادي در ميان نبود و ما در باغ عدن مانده بوديم. جامعه علايق و منافع خاص خود را دارد كه الزاما با علايق و منافع فرد هماهنگ نيست. درنتيجه مشكل ايجاد مي شود. جامعه سرمايه گذاري هاي خاص خود را دارد و فرد بايد قرباني شود. درحالي كه اين وضع بايد معكوس باشد. فرد بخاطر جامعه زندگي نمي كند بلكه اين جامعه است كه بايد در خدمت فرد باشد. جامعه فقط نوعي موسسه و فاقد روح است. فرد روح دارد و مركز آگاهي محسوب مي شود.

Life is a woman. Try to understand, life and you will become a mess. Forget all about understanding. Just live it and you will understand it. The understanding is not going to be intellectual, theoretical; the understanding is going to be total.

زندگی یک زن است. کافیست سعی کنی آنرا درک کنی، آن وقت مفتضح می شوی. همه چیز را درباره درک کردن فراموش کن. فقط آنرا زندگی کن و آن وقت خودت آنرا خواهی فهمید. درک قرار نیست عقلانی و یا نظری باشد؛ درک قرار است مطلق باشد.

منبع: سلسله روشهای مراقبه اُشو ادامه دارد...

مرا قِبه (مِدی تیشین): روز دوم

2011-06-08T00:42:00.001-07:00

روز

انسان هر دوره اي به نوع تازه اي از معنويت نيازمند است، زيرا نيازهاي او در هر دوره اي با دوره هاي ديگر متفاوت است. ازاين رو پيامبراني در دوره هاي مختلف ظهور كرده اند. پيامبر كسي نيست جز انساني كه حقيقت جاودان را به زبان انسانهاي هم دوره خويش بيان مي كند.

شب

انسان نيروي تبديل شدن به نغمه عشق و رقص عشق را داراست. اما اندك كساني اين نيروي نهان را آشكار مي كنند. اغلب انسانها بذر بدنيا مي آيند و بذر مي ميرند. زندگي آنان چيزي نيست جز سرگذشتي طولاني از ناباروري. من شاهد بوده ام كه برخي از روي ترس و نه از روي عشق، به معبدها و كليساها مي روند. اشخاص پير بيشتر از ديگران در معابد حضور پيدا مي كنند، زيرا از مرگ مي هراسند. آنان نه به اين دليل كه چيز با ارزشي را در زندگي شناخته اند، ‌بلكه چون زندگي را از كف مي دهند و تاريكي مطلق مرگ به آنان نزديك مي شود از روي ترس و هراس به معبدها و كليساها و مساجد مي روند. آنان نيازمند پشتيبان هستند و اكنون مي دانند پولشان به دردشان نمي خورد، دوستانشان به كارشان نمي آيند و خانواده اشان تركشان خواهند گفت. آنان از روي بيچارگي خدا را باور مي كنند. اما اين گرايش به خدا از روي عشق و سپاسگزاري نيست. و خدايي كه از روي ترس متولد مي شود، خدايي دروغين است. تمام تلاش من بر آن است تا پنجره اي به روي هستي بگشايم تا تو از طريق آن و نه از روي ترس، بلكه براي تجربه زيبايي، خلاقيت و تجربه عشق به سوي خدا گام برداري. زماني كه تو باگشودن اين پنجره به خدا روي آوري تماست با او شگرف و دگرگون كننده خواهد بود. يك چنين تماسي با هستي كافيست. از آن پس تو ديگر همان آدم گذشته نخواهي بود.

تازه كارها و حرفه اي ها

تمام اكتشافات بر جسته و بزرگ توسط تازه كارها انجام شده است. هميشه وقتي كار تازه اي را شروع مي كنيد بسيار خلاق هستيد عميقا در كار فرو ميرويد و تمام وجودتان درگير مي شود. سپس وقتي با كار آشنا مي شويد به جاي اينكه مبتكر و خلاق باشيد كار را فقط تكرار مي كنيد. البته اين حالت طبيعي است زيرا درهر كاري هرچه مهارت بيشتري بدست آوريد ميزان تكرار هم بيشتر مي شود. مهارت تكرار است. تمام اكتشافات برجسته و بزرگ توسط تازه كارها انجام شده است. زيرا فرد ماهر مهارت زيادي دارد. اگر چيز جديدي اتفاق افتاد مهارت كهنه چه ميشود؟ شخص سالها آموزش ديده وبه يك متخصص و حرفه اي تبديل شده است. حر فه اي ها هرگز چيزي كشف نميكنند. آن ها هرگز فراتر از محدوده تخصص و حرفه خود نمي روند. از يك سو مهارت بيشتري كسب مي كنند. و از سوي ديگر كسل و كند مي شوند. در نتيجه كار تقلا و جان كندن به نظر مي رسد. ديگر چيزي نميتواند آن ها را تكان دهد و شگفت زده كند زيرا پيشاپيش مي دانند چه اتفاقي خواهد افتاد. هيچ چيز شگفت انگيزي در آنچه مي كنند نيست. كسب مهارت خوب است اما ماندن در حد و محدوده مهارت براي هميشه خوب نيست . هرگاه احساس مي كنيد كه چيزي لطف و تازگي خود را از دست مي دهد آن را تغيير دهيد. ابداع كنيد و چيز تازه اي به آن بيفزاييد كهنه را حذف كنيد و از الگوها و مهارتها رها باشيد. دوباره تازه كار شويد. اين موضوع نيازمند شجاعت و شهامت است. تازه كار شدن شهامت مي طلبد اما بدين گونه است كه زندگي زيبا مي شود.

Life should be religious and religion should not have any life. The distinction between the marketplace and the monastery should not be there. The monastery should be in the marketplace; the divine dimension should become part of everyday life.

زندگی باید مذهبی باشد و مذهب نباید دارای هیچ حیاتی باشد. نباید بین بازار و صومعه فرقی باشد. صومعه باید در بازار باشد. باید عرصه الهی به بخشی از رندگی روزمره بدل گردد.

منبع: سلسله روشهای مراقبه اُشو ادامه دارد...

داستان یک نقاش (حتما گوش دهید)

مرا قِبه (مِیدی تیشین): روز اول

2011-06-07T00:09:00.001-07:00

روز

انســـــان براي اين بدنيا نيامده است كه روي زمين بخزد و چهار دست و پا راه برود. او مي تواند تا "بــــــي نهـــــايــــــت" پرواز كند.

شب

دنياي امروز در رنج و عذابي فراوان به سر مي برد، زيرا انسان براي نخستين بار در طول تاريخ خودآگاهي اش، راه هستي را گم كرده. تا به امروز هيچ نسلي از انسان همچون نسل ما گرفتار رنج و عذاب نبوده. بشر در زمانهاي گذشته بسيار فقير و گرسنه بود اما هرگز چون انسانهاي امروز دچار فقر معنوي نبود. هدف اساسي من آن است كه راه هستي را به تو بازنمايانانم. تا زمانيكه انسان دوباره در هستي ريشه ندواند هيچ آينده روشني در پيش رو نخواهد داشت.

اشراق

لحظه اي كه به اشراق مي رسيد تمام هستي روشني مي يابد. اگر در ظلمت باشيد كل هستي ظلمت زده مي شود همه چيزبه شما بستگي دارد. درسراسر جهان هزار و يك عقيده اشتباه در مورد مدي تيشن رايج است . در حالي كه مدي تيشن بسيار ساده است. مدي تيشن چيزي جز آگاهي نيست. مدي تيشن ذكر گفتن مانترا يا گرداندن تسبيح نيست. اينها در واقع نوعي هيپنوتيزم است تا حدي آرامش مي بخشد و اين آرامش اشكالي ندارد. اگر كسي بخواهد كمي آرامش داشته باشد و استراحت كند مي تواند از اين روشها استفاده كند اما اين ها براي شناختن حقيقت كافي نيست. مدي تيشن تبديل نا آگاهي به آگاهي است. معمولا فقط يك دهم ذهن ما آگاه است و نه دهم آن ناآگاه. فقط يك قسمت كوچك لايه اي نازك از ذهن روشن است و هدف توسعه آن قسمت روشن است تا كل ذهن در نور غرق شود و هيچ زاويه و گوشه اي تاريك نماند. وقتي كل ذهن روشن مي شود زندگي شبيه معجزه و جادويي اعجازانگيز به نظر مي رسد زندگي ديگر عادي نيست و همه چيز فوق العاده مي شود. موضوعات دنيوي حالتي مقدس بخود مي گيرند. امور ناچيز اهميت فوق العاده اي پيدا مي كنند. سنگ هاي معمولي چون الماس زيبا بنظر مي رسند تمام هستي اشراق مي يابد و روشن مي شود. لحظه اي كه شما به اشراق برسيد تمام هستي روشني مي يابد. اگر شما درظلمت باشيد كل هستي ظلمت زده مي شود. همه چيز به شما بستگي دارد.

Start dying each moment to the past. Clean yourself of the past each moment. Die to the known so that you become available to the unknown. With dying and being reborn each moment you will be able to live life and you will be able to live death also.

مردن هر لحظه به سوی گذشته را آغاز کن. هر لحظه خود را از گذشته پاک کن. برای شناخته بمیر تا برای ناشناخته در دسترس باشی. با هر لحظه مردن و از نو متولد شدن قادری زندگی را زندگی کنی.

منبع: سلسه روشهای مراقبه اُشو ادامه دارد...

داستان یک نقاش (حتماً گوش دهید)

مرده بودم زنده شدم، گریه بودم خنده شدم...

2011-04-21T16:52:00.000-07:00

برای دکلمه غزل روی دکمه (play) کلیک کنید

برای بزرگنمای هردو تصویر روی آنها کلیک کنید

تقدیم به : م . ح

برای دانلود دکلمه غزل انجا کلیک کنید

هیچ مگو...!

2011-03-29T14:47:00.000-07:00

برای دکلمه غزل روی (play) کلیک کنید

برای بزرگ نمای روی تصویر کلیک کنید

منبع: گروه انترنیتی آفتاب

برای دانلود دکلمه غزل اینجا کلیک کنید

الوهیت و اهریمنی...

2011-03-22T04:52:00.000-07:00

Stanislaw Kors painting - oil on canvas (brush)
Catalogue No. X3

قرن ها پيش، در كشوري خاص ، يك نقاش بزرگ وجود داشت. وقتي جوان بود تصميم گرفت يك چهره ي واقعاً عالي نقش كند كه سرور الهي از آن بدرخشد: صورت كسي كه چشمانش با آرامش بي نهايت بدرخشد. بنابراين مي خواست كسي را پيدا كند تا صورتش منتقل كننده ي چيزي از فراسو باشد، چيزي وراي اين زندگي و اين دنيا. هنرمند ما عازم سفر شد و سراسر كشور را روستا به روستا، جنگل به جنگل به دنبال چنين شخصي گشت و عاقبت، پس از مدت هاي مديد با چوپاني در كوهستان برخورد كرد كه آن معصوميت و درخشش را در چشمانش داشت، با چهره اي كه نشاني از وطني آسماني در آن نقش بسته بود. يك نظر به صورت او كافي بود تا همه را متقاعد كند كه الوهيت در انسان ها منزل دارد. هنرمند تصويري از صورت آن چوپان كشيد. ميليون ها نسخه از آن نقاشي به فروش رفت، حتي در سرزمين هاي دوردست. مردم فقط با آويختن آن نقاشي به ديوار خانه هايشان احساس نعمت و بركت مي كردند.

پس از حدود بيست سال، وقتي كه آن هنرمند سالخورده شده بود، فكر ديگري به نظرش رسيد. تجربه اش در زندگي به او نشان داده بود كه تمام انسان ها موجوداتي الهي نيستند و اهريمن نيز در آنان وجود دارد. فكر كشيدن چهره اي كه نشانگر وجود اهريمن در انسان باشد به نظرش رسيد. فكر كرد كه اين دو چهره مي توانند يكديگر را تكميل كنند و نشان دهنده ي انسان كامل باشند.

در روزگار پيري، بارديگر به دنبال يافتن مردي راهي شد كه انسان نبود و يك اهريمن بود. وارد قمارخانه ها و ميكده ها و تيمارستان ها شد. اين شخص مي بايد سرشار از آتش دوزخ باشد، صورتش بايد نشانگر كامل اهريمن باشد: زشت و آزاردهنده. او در پي خود تصوير گناه بود. او قبلا تصويري از الوهيت را نقش بسته بود و حال در پي كسي بود كه كالبد شيطان باشد. پس از جست و جويي طولاني، عاقبت با يك محكوم در زندان برخورد كرد. آن مرد مرتكب هفت قتل شده بود و ظرف چند روز آينده قرار بود حلق آويز شود. دوزخ از چشمان آن مرد مشهود بود، او تجسم نفرت بود. صورتش زشت ترين صورتي بود كه ممكن بود يافت شود. هنرمند شروع كرد به كشيدن تصوير چهره ي آن مرد. وقتي نقاشي را تمام كرد، آن را در كنار آن نقاشي قبلي قرار داد تا تفاوت را ببيند. از نظر هنر نقاشي، گفتن اينكه كدام بهتر بود دشوار بود، هردو عالي بودند. او ايستاد و به هردو تابلو نگاه كرد. آنگاه ناله اي شنيد. برگشت و ديد كه آن زنداني مشغول گريستن است. هنرمند تعجب كرده بود. پرسيد، "دوست من چرا گريه مي كني؟" آيا اين تصاوير تو را ناراحت مي كنند؟" زنداني گفت، "در تمام اين مدت سعي داشتم چيزي را از تو پنهان كنم، ولي امروز ديگر نتوانستم. واضح است كه نمي داني آن تصوير اولي نيز خود من هستم. هردو نقاشي از صورت من است. من همان چوپاني هستم كه تو بيست سال پيش در كوهستان ديدي. من براي سقوط خودم در اين بیست سال گريه مي كنم. من از بهشت به دوزخ فروافتاده ام، از الوهيت به اهريمن."

برگفته از سایت "اوشو"

عاشق شدن اختیاری نیست...

2011-02-19T12:22:00.000-08:00

زندگی عجیب است. اگر "یک نفر" واقعا ما را دوست داشته باشد، بقیه هم دوست خواهند داشت. و اما اگر تنها باشیم، تنها و تنها تر میشویم.

راجع به یک کتابی بنام "I ching" چیزی شنیده ای؟ ازش پرسیدم.

گفت: نه، نشنیده ام.

این کتاب میگوید: " که یک شهر را میتوان جابجا کرد ولی یک چاه آب را نه. در کنار همین چاه هست که عاشقان همدیگر را می یابند، سیرآب مشوند، خانه می سازند و کودکان شانرا بزرگ میکنند. اگر یکی از اونها تصمیم بگیرد که این جا را ترک کند، چاه آب نمیتواند با اونها همراه شود. عشق در همین چاه می ماند، متروک؛ حتی اگر این چاه مثل قبل، از آب سرد و گوارا پر باشد."

عشق همیشه تازه است. مهم نیست که یک بار، دو بار یا چند بار در زندگی دوست داشته باشی. ما همیشه در برابر موقعیت های ناشناخته قرار میگیریم.

عشق میتواند ما را به دوزخ یا بهشت ببرد ولی همیشه یک جایی میبرد. خیلی راحت باید آنرا قبول کرد، زیرا هستی ما از عشق تغذیه میشود. اگر آنرا نپزیریم از گرسنگی خواهیم مرد؛ در حالی که شاخه های پر از میوه درخت زندگی در مقابل ما است و ما جرات نمیکنیم برای چیدن میوه هایش دست دراز کنیم. ما همیشه باید به دنبال عشق بگردیم، حتی اگر ساعتها، روزها، هفته ها با ناامیدی و اندوه همرا باشد ولی به خطرکردنش می ارزد.

"نباید پرسید". زیرا "عشق هیچ دلیلی نمیخواهد و این همه پرسشگری نمیکند" ، [عاشق شدن اختیاری نیست] به همین دلیل، اگر ما سکوت اختیار کنیم حالت ترس بهمان دست میدهد. ترسی که غیرقابل توصیف است؛ و نمیتوان هیچ توضیحی هم برایش پیدا کرد. شاید ترس از اینکه، مبادا تحقیر شویم، مورد تائیدقرار نگریم و یا این طلسم بشکند. و این لذت بخش است، و اتفاقی است که میافتد. به همین دلیل، نیازی به پرسش نیست- فقط عمل کن. همانکه بار های میگفتید، باید خطر کرد.

یک لحظه. این اولین چیزی بود که من راجع به عشق آموختم. در تمام روز؛ برنامه میریزی، نقشه میکشی، هرنوع گفتگوی ممکن را، سعی میکنی مودب جلوه دهی- و هردم حسی میکنی براضطرابت افزوده میشود تا معشوق از راه میرسد.

ولی حالا؛ گنگ و رها، نمیدانی چه بگوی. تمام لحظه های انتظارتبدیل میشود به تنش و اضطراب و جایش را میدهد به ترس. خجالت زده میشوی از ینکه بخواهی ابراز علاقه کنی.

عشق مثل دامی هست. وقتیکه تجلی میکند، ما فقط پرتوهای انرا میبینم نه سایه اش را.

متن اصلی به انگلسی در پست قبلی

Love doesn’t ask many questions

2011-02-09T15:30:00.000-08:00

If one person really wants us, everyone does. But, if we’re alone, we become even more alone. Life is strange.

“Have you ever heard of the book called the I Ching?” I asked her

“No, I haven’t.”

“It says that a city can be moved but not a well. It’s around the well that lovers find each other, satisfy their thirst, build homes, and raise their children. But if one of them decides to leave, the well cannot go with them. Love remains there, abandoned – even though it is filled with the same pure water as before.”

Love is always new. Regardless of whether we love once, twice or a dozen times in our life, we always face a brand-new situation.

Love can consign us to hell or to paradise, but it always takes us somewhere. We simply have to accept it, because it is what nourishes our existence. If we reject it, we die of hunger, because we lack courage to stretch out a hand and pluck the fruit from the branches of the tree of life.
We have to take love where we find it, even if it means hours, days, weeks of disappointments and sadness.

“You shouldn’t have asked,” I said. “Love doesn’t ask many questions, because if we stop to think we become fearful. It’s an inexplicable fear; it’s difficult even to describe it. Maybe it’s the fear of being scorned, of not being accepted, or of breaking the spell. It’s ridiculous, but that’s the way it is. That’s why you don’t ask-you act. As you’ve said many times, you have to take risks.”

Wait. This was the first lesson I learned about love. The day drags along, you make thousands of plans, you imagine every possible conversation, you promise to change your behaviour in certain ways – and you feel more and more anxious until your loved one arrives.
But by then, you don’t know what to say. The hours of waiting have been transformed into tension, the tension has become fear, and the fear makes you embrassed about showing affection.

Love is like a trap. When it appears, we see only light, not its shadows.

Source: A Novel of Forgiveness

ترجمه این متن زیبا در پست بعدی!

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیای!!!

2011-02-05T03:16:00.001-08:00

دکلمه توسط پانویس (روی دکمه play کلیک کنید)

برای دانلود فایل صوتی اینجا کلیک کنید
و اینجا

باران...

2011-02-03T13:56:00.000-08:00

داشت لیوانهایش را می شست.

- جیغ زدم؛ هی ! باران میبارد.

- آها! خوبه. خیلی آهسته جوابم داد. حس کردم انگار صدایش هم مشغول لیوان شستن بود.

- بابا باران می بارد! بریم زیر باران. نمیخواهی خیس بشیم؟؟ دو باره جیغ زدم.

اما او انگار داشت باخودش حرف میزد. رفتم جلو تر. رو کرد به من. نمیدونم. حس کردم صورتش را طرف من برگرداند؛ نگاه هایش یه جواری بود. پلکهایش آرام آرام می پرید، موهایش را ندیدم، شاید هم به دلیل برق نگاه هایش بود، لبهایش حالت شکفتن داشت. حس کردم حضورم در این لحظه نامبارک بود. ولی بازهم در لابلای هم جنبید... راستی چرا دانشمندان میگه که آب یه ماده بی مزه، بی بو و بی خاصیت هست؟ در جوابش بی درنگ اینوگفتم. خوب درست میگن دیگه اینجوری هست.

- نه خیر! اصلا درست نیست... حالا تو برو زیر باران.... همون باران را هم؛ من مزه کرده ام، رنگ باران را دیدی چه رنگی هست؟ چه بوی دارد؟ همزمانیکه با لیوانهایش زیر شیر آب کلنجار میرفت، گفت: این آب شیر هم از آسمان میرسد. یعنی از اسمان آمد. همین حالا... یعنی دیدم که به اسمان برگشت و دو باره فرود آمد...

- ببخشی نمیفهمم چه میگی؛ من رفتم زیر باران.!!!

- آری برو... فکر کنم این اولین نیازی توست. یعنی از همین جا باید شروع کنی. برو تا زیر باران خوب خیس شوی! درضمن یادت باشد که باران هم از جمله پیامبرانی است که هر از گاهی مخاطبش انسان هم هست....وای صدای شرشر آن را مشنوی؟؟ برو پسر، برو...نذار دیگه از این بیشتر غبارآلود بشی....

- من رفتم!

درجستجوی...!

2011-01-23T15:03:00.000-08:00

رختها را سوی خاموشی کشان

چون نشان جویی مکن خود را نشان!

مثنوی معنوی بیت 1594

تابعد!

دانه های راز...

2010-12-31T06:48:00.000-08:00

دیشب انار میخوردم

سکوت!¹

دانه هایش در شلوغی ذهنم گم شد

خلوتم مثل دانه های انار فرار کرد!

همین.

مواظب دانه های رازت باش!

کاش دانه همه انارها یکرنگ می بود!

هی!

چی میگی ؟

غایتش همین است،

اما دلیل نمیشود جنگ خونین انار و دندان را حس نکنی!!!

....................................................................................................................

پاورقی

1- مولانا:

ای دوست شکر بهتر یا آنک شکر سازد

خوبی قمر بهتر یا آنک قمر سازد؟

ای باغ توی خوشتر یا گلشن گل در تو

یا آنک برآرد گل صد نرگس تر سازد؟

ای عقل تو به باشی در دانش و در بینش

یا آنک به هر لحظه صد عقل و نظر سازد؟

نکته: حالا شما بجای "شکر" بگرید "انار"

سروصدای سکوت

نفرت به این مناسبت ها

بازم نقل قول

آشنایی دو نفر شبیه تماس یا بهم رسیدن دو ماده شمیایی ست، اگر واکنشی وجود داشته باشد یعنی اینکه هردوی آنها دگرگون شده اند.

این لحظه

همه فن

بازم خیال تو

بیـا پـیـش مـندلتنگی ات را قیچی میکنیملبخند هایمان را شانه میزنیمبازو به بازو میریم کنار ساحــلو رقــــص باد را تماشـــا میکنیم

یک نقل قول

Neil Gaiman

یاد تو

واقعیت

نامه به یک دوست

دلتنگی

خلوت

کسیکه خدایش را در خلوت سر بریده است مجبور است همان خدا را در ملاء عام جار بزند!اینچنین است زندگی پیروان ادیان مختلف امروز ...

شنا کن

خیال "تو"

رهایی از "من"

باکره ام سالم است. اما دکتر...

جهل مرکب...

پاسخدهی

طوفان

نقاشی: J.Vernnetفرانسه: la têmpet, 1777

[علی.تابش]

06/01/2012

اسمِ تو احساس است...

وِصال...!

لذت و ترس در خواب و بیداری

دخترک کبریت فروش

تحول و تغیر

[رمان از غزنی تا پاریس]

سِکـس، خـــدا و انســان

تبصره: نه "خدا" و نه "سِکس"، هیچ کدوم به معنی سنتی و جامعه شناختی اون در این نوشته نیست!

فلسفه ذهن

جامعه

جرم...

دو پرنده مهاجر

[ع. تابــــش] فرانســــــــــه 3/12/2011

مرا قِبه (مِدی تیشین): روز هشتم

مرا قِبه (مِدی تیشین): روز هفتم

مرا قِبه (مِدی تیشین): روز ششم

مرا قِبه (مِدی تیشین): روز پنجم

مرا قِبه (مِدی تیشین): روز چهارم

مرا قِبه (مِدی تیشین): روز سوم

مرا قِبه (مِدی تیشین): روز دوم

مرا قِبه (مِیدی تیشین): روز اول

مرده بودم زنده شدم، گریه بودم خنده شدم...

هیچ مگو...!

الوهیت و اهریمنی...

عاشق شدن اختیاری نیست...

Love doesn’t ask many questions

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیای!!!

باران...

درجستجوی...!

دانه های راز...

بیـا پـیـش مـن
دلتنگی ات را قیچی میکنیم
لبخند هایمان را شانه میزنیم
بازو به بازو میریم کنار ساحــل
و رقــــص باد را تماشـــا میکنیم

کسیکه خدایش را در خلوت سر بریده است مجبور است همان خدا را در ملاء عام جار بزند!

اینچنین است زندگی پیروان ادیان مختلف امروز ...

نقاشی: J.Vernnet
فرانسه: la têmpet, 1777

[ع. تابــــش]
فرانســــــــــه
3/12/2011